Nieuwjaarsrecepties zijn betere hersentraining dan sudoku's | column Asing Walthaus

In dit artikel:

Nieuwjaarsrecepties blijken voor de auteur een intensieve vorm van sociale hersengymnastiek: constant alert zijn of je iemand al de hand hebt geschud, of die vrouw recent in een nieuw bestuur zit of net een boek publiceerde. Er komen allerlei vormen van begroeting voorbij — handenschudden, duimen om elkaars hand, omhelzingen, een klopje op de rug en soms een zoen — en de auteur vertelt dat hij door het consent-debat minder snel meer op mensen af vliegt met een getuite mond, wat wel eens tot ongemakkelijke opmerkingen leidt tijdens een receptie in Leeuwarden.

Ook de traditionele toespraak is voorspelbaar: geopolitiek, het winterweer met een knipoog naar de Elfstedentocht, en lokale thema’s zoals Cambuur (de voetbalclub) passeren, terwijl de Lelylijn in deze bijeenkomst geen rol speelde. Smalltalk mondt uit in flauwekul en geintjes met de burgemeester over ontvoering door ‘Amerikaanse elitetroepen’ en het - satirisch - hernoemen van de stad tot ‘Trumpwarden’; de burgemeester reageert met een grap over het inlijven van Harlingen om eindelijk een haven te hebben.

Een gesprek met de directeur van een cultuurstichting levert het idee op voor een ludieke naaktkalender met bekende Friezen, waarbij financiering beperkt is en men liever een publieke oproep dan directe participatie ziet. Het slot vindt plaats zodra de bitterballen verschijnen: iedereen stort zich op de schalen en alle serieuze of krankzinnige plannen zijn vergeten.