Nederlands tref je aan op tegeltjes, maar bijna niemand spreekt het meer | column Jan Postma

In dit artikel:

In Grand Rapids, Zuidwest-Michigan, beschrijft correspondent Jan Postma hoe een sterk verankerde, maar geromantiseerde Nederlandse identiteit voortleeft. Een vrouw met Delfts-blauwe klompen getatoeëerd op haar bovenarm illustreert het: geboren in Nederland, al decennia in Amerika, geen Nederlands meer sprekend maar met een diepgevoelde verbondenheid en de wens ooit terug te keren — ze wil een paspoort aanvragen en sparen voor een reis naar het land van haar jeugd.

Steden als Zeeland en Holland houden Nederlandse tradities in ere: molens, tulpenfestivals en klederdracht vullen de openbare ceremonies. Tegelijkertijd is dat erfgoed in veel gevallen meer stripverhaal dan realiteit; bezoekers roemen het fiets- en openbaarvervoersysteem en de gezondheidszorg, terwijl lokale nakomelingen vaak een idealiserend beeld hebben van het oude Nederland. De gemeenschap is in veel plaatsen sterk christelijk-conservatief: veel mensen stemmen Trump, kijken Fox News en krijgen zo een kritische, vaak negatieve voorstelling van het moderne Nederland — over thema’s als immigratie, criminaliteit en cultuur.

De vlakken van identiteit verschuiven: taal verdwijnt, voornamen veranderen, en Nederlandse winkeltjes bieden vaak meer Amerikaanse lekkernijen dan authentieke producten. De grote immigratiegolven uit de late 19e eeuw en na de Tweede Wereldoorlog lieten achternamen en tradities na, maar de inhoud is generaties later uitgedund of herschreven. Voor sommigen is Nederland een romantisch sprookje, voor anderen een waarschuwing of simpelweg een interessant familieverhaal. Postma besluit dat het mooi blijft dat na het najagen van de Amerikaanse droom veel Dutch-Americans toch hun eigen ‘Dutch Dream’ bewaren.