Natuurlijk zijn Cyrus en Samirah blij over de aanval op het Iraanse regime - maar de rechtsorde heeft dringend restauratie nodig

In dit artikel:

De aanval van de VS en Israël op het Iraanse regime schendt de internationale rechtsorde, maar die orde is volgens het Friesch Dagblad zo verzwakt en verouderd dat veel Iraniërs daar weinig vertrouwen meer in hebben. In Leeuwarden zeggen Iraanse inwoners als Cyrus, Samaneh, Maryam en Samira zich opgelucht en blij te voelen: zij zien ingrijpen als de enige reële manier om van het door ayatollahs gedomineerde bewind af te komen.

Het artikel plaatst die reacties in historisch en politiek perspectief: sinds de revolutie van 1979 houden de religieuze leiders, met de Revolutionaire Garde centraal, het land met harde hand vast. Het machtsnetwerk is wijd vertakt en veerkrachtig; kopstukken zijn makkelijk te vervangen, massale opstanden gebeuren zelden vanwege diepe angst na bloedige repressie, en er is geen verenigde, gewapende oppositie. Kortom: er is een confrontatie of slag, maar geen beslissende omwenteling.

De editorial bekritiseert ook het gebrek aan heldere westerse strategie. President Trump lijkt geen ambitie te hebben voor langdurige, kostbare begeleiding van Iran naar een democratische rechtsstaat. Tegelijk mag dat geen vrijbrief zijn om buiten het internationale recht om te handelen: militaire actie had idealiter met een VN-Veiligheidsraadmandaat moeten plaatsvinden. Het stuk wijst op het probleem van het uitgeholde VN-systeem, waarin vijf landen vetorecht hebben en westerse landen consequenties selectief toepassen.

Als er niet stevig wordt gewerkt aan herstel van dit naoorlogse bouwwerk van internationaal recht, waarschuwt de hoofdredactie, dreigt een wereld te ontstaan waarin macht en eigenbelang de norm bepalen in plaats van gezamenlijke regels.