Naomi (43) en Arjan (46) uit Bolsward zoeken verbinding na stilgeboorte zoon: 'Het verdriet is er altijd'
In dit artikel:
Naomi Klees (43) en Arjan Kolkena (46) uit Bolsward maakten op 11 mei 2024 het ondenkbare mee: hun zoon Finley Midnight werd levenloos geboren na 27 weken zwangerschap. Na acht jaar van ivf-behandelingen leek hun kinderwens vervuld, maar een zeldzame medische complicatie — veroorzaakt door vastgegroeide endometrioseweefsels die een slagader lieten scheuren toen de baarmoeder groeide — zorgde voor ernstig bloedverlies bij Naomi en het stoppen van de bloedtoevoer naar het kind. Finley woog 1.260 gram en was 44 centimeter lang. Naomi onderging een levensreddende spoedoperatie; Arjan zag hun zoon uit de vruchtzak gehaald worden en knipte de navelstreng door. De gebeurtenissen lieten diepe emotionele en lichamelijke littekens achter; Arjan volgde traumatherapie om het te verwerken.
Uit hun verlies richtten ze stichting Finley Midnight op, bedoeld om erkenning, troost en verbinding te bieden aan ouders van stilgeboren kinderen. De stichting wil benadrukken dat rouw geen tijdslimiet kent: „Er staat geen tijd voor”, zegt Arjan over het blijvende gemis. Naomi onderstreept dat Veel mensen het onderwerp mijden uit angst voor pijn, terwijl het juist steun geeft om over het overleden kind te kunnen praten.
Praktisch wil Finley Midnight herkenning en tastbare herinneringen aanbieden. Geïnspireerd door een naambandje dat Naomi op de kraamafdeling van het Antonius Ziekenhuis in Sneek kreeg op Moederdag, gaat de stichting gepersonaliseerde armbandjes voor sterrenouders maken met de naam van hun kindje. Die wil het bestuur aanbieden aan ziekenhuizen en verloskundigen. Daarnaast staan er lezingen op de agenda en organiseert de stichting twee keer per jaar een gezamenlijke wandeling voor lotgenoten. De eerste Midnight Walk vond recent plaats in Bolsward en begon en eindigde in de Broerekerk — een emotionele locatie voor het paar, omdat ze daar trouwden en de genderreveal voor Finley hielden. Bijna twintig mensen liepen mee; in het najaar is een volgende tocht gepland in Leeuwarden.
Naomi en Arjan spreken ook over de paradoxale week in het ziekenhuis waarin ze zowel hun kraamtijd als het regelen van een uitvaart beleefden. Ondanks het verdriet zoeken ze manieren om het verlies een plek te geven en tegelijk anderen te steunen die hetzelfde meemaken. De stichting richt zich op erkenning van het verlies en op praktische en emotionele steun — een antwoord op de behoefte van veel ouders aan zichtbaarheid en gesprek over stilgeboorte.
Hoewel het soort complicatie uiterst zeldzaam is — in Nederland zijn er naar schatting zo’n veertig vergelijkbare gevallen bekend — benadrukt hun verhaal het onvoorspelbare en ingrijpende karakter van zwangerschapstrauma’s en het belang van nazorg, erkenning en lotgenotencontact voor nabestaanden.