Na het overlijden van haar oma besefte Jannet Fink dat haar jeugd definitief voorbij was | Mijn boek en ik

In dit artikel:

Na het overlijden van haar grootouders begon Jannet Fink (Vledder, 1973) herinneringen op te schrijven, waarna die fragmenten zich ontwikkelden tot de novelle De geloften. Wat begon als privé-archief van geuren, familierituelen en alledaagse details, groeide uit tot een fictief verhaal met een hoofdrolspeler, Jan Baron — een jongen die moederloos opgroeit in Drenthe, een geheimzinnig briefje ontdekt en worstelt met persoonlijke overtuigingen en familiebeloftes.

Fink schreef zonder strak plan en volgde later een schrijfcursus om van losse aantekeningen een samenhangend verhaal te maken. Haar Drentse jeugd vormde het decor: warme, veilige familiebanden tegenover een innerlijke tweestrijd doordat ze ook op het gymnasium zat en klassieke muziek speelde. Die tegenstrijdigheid tussen plattelandsleven en een meer intellectuele belevingssfeer heeft ze in het boek verwerkt.

Na een eerdere vergeefse poging met een autobiografisch project bood ze het manuscript aan bij uitgeverij Palmslag; de novelle werd met slechts kleine redactionele aanpassingen geaccepteerd. De presentatie vond plaats in haar woonplaats Den Andel. Om zenuwen te temmen maakte ze samen met haar zoon een korte documentaire als aanvulling op haar verhaal; haar dochter regelde de verkoop tijdens de signeersessie.

Fink beschouwt De geloften niet alleen als roman, maar als een artistieke ordening van herinneringen en eerbetoon aan haar tijd in Drenthe. De eerste reacties uit haar directe omgeving zijn positief, al blijft ze nieuwsgierig naar wat een breder publiek van het boek zal vinden. Haar traject illustreert hoe persoonlijke herinneringen, met geduld en vakmanschap, kunnen transformeren in fictie die bredere thema’s als verlies, belofte en identiteit aanroert.