Na een leven vol pijn neemt Geartsje (38) uit Wommels een moedig besluit. 'Fijn dat mem no rêst hat'
In dit artikel:
Geartsje Rispens‑Klaversma (38) uit Wommels besloot na jaren van onafgebroken lichamelijke pijn en onduidelijkheid over de oorzaak dat ze niet verder wilde leven. Ze stierf twee dagen voor haar 39ste verjaardag, omringd door man Jan, dochter Anne (12) en zoon Brent (11), nadat ze bewust had gekozen voor een waardig einde op eigen voorwaarden.
Haar lijden begon al kort na de geboorte: een hartstilstand leverde hersenletsel op, waarna ze extreem gevoelig bleef voor prikkels, vaak hoofdpijn had en later ook zichtproblemen ontwikkelde. Door haar jeugd en een onveilige thuissituatie groeide er vroeg een gevoel van eenzaamheid, maar ze vond stabiliteit en liefde bij Jan. Samen kregen ze twee kinderen en beleefden ze jaren van gewone, dierbare gezinsmomenten — vakanties, sport en feestjes — ondanks het voortdurende fysieke ongemak.
Medisch bleef de situatie raadselachtig. Hersenonderzoek toonde witte vlekken die mogelijk duidden op een auto‑immuunproces, maar specialisten konden geen sluitende diagnose stellen. Operaties, medicijnen en diverse behandelingen boden geen blijvende verlichting. De pijn en onbetrouwbaarheid van haar eigen lichaam namen haar levenskwaliteit sterk weg; de laatste twee jaar werkte ze niet meer en bracht ze veel tijd in bed door.
In 2023 maakte Geartsje haar wens tot een vrijwillig levenseinde kenbaar. Hoewel artsen erkenning gaven voor haar ‘ondraaglijk lijden’, weigerden zij het verzoek uit te voeren omdat er formeel geen eenduidige medische diagnose was. Die situatie — erkenning van het lijden maar geen medische grondslag voor euthanasie — raakte haar en haar omgeving diep. Geartsje koos daarop zelf voor controle over de laatste fase: ze stelde een zorgvuldig afscheidsplan op en besloot het leven te beëindigen door te stoppen met eten en drinken, omringd door familie en mensen uit haar netwerk.
De periode vóór haar overlijden werd een intensieve slottournee: veel vrienden en familie namen afscheid en er ontstond ruimte om haar weer te zien zoals ze voorheen was — betrokken, lief en humoristisch. Kleine rituelen gaven haar troost: een tatoeage met een oneindigheidssymbool en een favoriete songtekst, een ijsbad samen met Jan dat haar voor tien minuten van de pijn verloste, en praktische keuzes voor haar uitvaart zoals een baarplank en een warme lijkwade met een pauwenmotief.
Voor Geartsje was het zwaar om haar kinderen los te laten, maar ze vond troost in het feit dat Jan al lange tijd voor hen zorgt en dat ze het goed deden. Op haar laatste dag deelde Brent nog blij nieuws over een accordering voor een voorstelling, waar zij zichtbaar trots op was. Twee dagen voor haar 39ste verjaardag overleed ze vredig; de familie vierde symbolisch met een stukje taart zodat ze ‘voor altijd 38’ bleef, en de kinderen constateren opgelucht dat hun moeder nu rust heeft.
Het verhaal van Geartsje benadrukt de spanning tussen persoonlijk ondraaglijk lijden en de medische en juridische criteria rond levensbeëindiging. In Nederland is euthanasie onder strikte voorwaarden toegestaan, maar het ontbreken van een eenduidige diagnose kan behandeling en beoordeling bemoeilijken. Haar keuze illustreert hoe patiënten soms zelf de regie nemen wanneer medische antwoorden en herstel uitblijven, en onderstreept de emotionele en ethische complexiteit die zulke beslissingen voor nabestaanden met zich meebrengen.