Musicus Hindrik van der Meer neemt afscheid: 'Mear fertriet as oaren'
In dit artikel:
Musicus en muziekmaker Hindrik van der Meer (87) neemt eind oktober afscheid van grote muzikale projecten en van de maandelijkse Friestalige kerkdiensten in Itens met een heruitvoering van zijn musical Jona (2008). Voor twee afscheidsvoorstellingen haalde hij oud-leden van het in 2006 door hem opgerichte Kwartettekoar terug: de eerste uitvoering vond plaats op 12 oktober in de Martinikerk in Itens, de slotvoorstelling is op zondag 26 oktober om 15.00 uur in de Doopsgezinde kerk aan de Wirdumerdijk in Leeuwarden (gratis toegang).
Van der Meer, oorspronkelijk een boerenzoon uit Bantega en jarenlang muziekdocent aan de pabo in Sneek, stond zijn hele leven in het teken van muziek, geloof, de Friese taal en lokale gemeenschap. Naast Jona componeerde hij ook musicals als Fryslân (1987) en Ruth (2002), schreef hij circa honderd kinderliedjes en talrijke bijbelliederen in het Fries en was hij vijftien jaar betrokken bij de kerkdiensten in Itens. Samen met zijn vrouw Beitske organiseerde hij vanaf de jaren negentig bovendien zo’n 140 literaire busreizen door Friesland.
Kenmerkend voor zijn werk is het combineren van humor met ernst en het zoeken naar verbinding: Van der Meer haalde mensen uit verschillende achtergronden bijeen via koorprojecten, zoals het ‘kroegkoor’ Auke Roukus dat hij van 1991 tot 2006 leidde. In zijn benadering van religie ziet hij God meer als een universele, liefdevolle kracht dan als een taalkundig begrensd wezen; ook de figuur van Jezus spreekt hem aan als radicale grensoverschrijdende persoonlijkheid.
Bij het maken van musicals lette hij op maatschappelijke inzet: hij koos bijvoorbeeld een leerling met een moeilijk thuisleven als hoofdrolspeler voor de Friese bewerking van Joseph, omdat hij vond dat die jongen de emotie van het personage kon dragen. In Jona kreeg de niet-bijbelse figuur ‘Frou Jona’ een opvallende rol; de voorstelling zoekt vooral een universele boodschap over solidariteit en tegen egoïsme.
De keuze om nu te stoppen komt deels door fysieke beperkingen en het verlangen naar rust: na de laatste voorstelling spreken Hindrik en Beitske van een “grote vakantie”, waarin zij geen grote verplichtingen meer willen dragen. De komende slotvoorstelling in Leeuwarden markeert het einde van tientallen jaren culturele en religieuze betrokkenheid bij de Friese gemeenschap.