Mooi, die nieuwe actie van de politie om oplichters te pakken. Maar waarom weigerden agenten eerder tegen dergelijke criminelen op te treden? | opinie

In dit artikel:

De politie begint een landelijke campagne waarin honderd geblurde portretten van vermeende oplichters op reclameborden en in televisiespotjes verschijnen — een poging om vooral jonge internetcriminelen aan te pakken die vaak oudere mensen grote bedragen ontfutselen. Wie zich niet meldt, riskeert publieke aanwijzing als dader.

De auteur reageert gemengd: opgelucht dat er eindelijk een harde aanpak lijkt te komen, maar ook verontwaardigd omdat zijn eigen zaak door de politie aanvankelijk werd genegeerd. In juni vorig jaar schakelde hij een zogenoemde Elektricien Bakker in na een stroomstoring en betaalde later bijna 1.500 euro voor ondeugdelijk werk. Ondanks herhaalde pogingen en het aandringen van de journalist en zijn collega’s (Bart Olmer en Jeroen Kelderman) om de oplichter over te dragen, weigerde de politie aanvankelijk aangifte op te nemen en sloot later het dossier.

Journalisten lokten een ‘monteur’ naar Leeuwarden en achterhaalden adressen van betrokkenen in Lelystad en Arnhem, maar agenten bleken terughoudend en namen geen vervolgstappen. Veel andere lezers en slachtoffers reageerden met soortgelijke verhalen: aangiftes werden niet opgenomen en het vertrouwen in de opsporing slonk. Een slachtoffer uit Muiden meldde expliciet dat het vertrouwen in de rechtsstaat was aangetast. Ondertussen is Elektricien Bakker nog steeds online actief en blijft nieuwe slachtoffers trekken.

De schrijver hoopt dat de nieuwe politiecampagne wél doorzet en echte druk op de daders zet; hij biedt zelf nog namen aan voor de fotogalerij als die nodig zijn. De casus illustreert de kloof tussen beleidslawaai en politiepraktijk en roept vragen op over hoe serieus oplichting door deze netwerken door de opsporing wordt opgepakt.