Mijn overgrootvader zou zich doodschrikken bij zijn kopje wildwater-thee | column Jantien de Boer

In dit artikel:

Bij een plechtige bijeenkomst in Friesland werd Luzette Kroon herbenoemd tot dijkgraaf van het waterschap. De auteur was erbij en beschrijft hoe Kroon, naast persoonlijke anekdotes over haar tuinbouwachtergrond en ouders die haar de kans gaven te studeren, haar toespraak gebruikte om zowel de kracht van vrouwen als de snelle opkomst van klimaatproblemen te benadrukken. Ze waarschuwde dat ecosystemen instorten en stelde dat de strijd om zoet water al begonnen is, waarmee ze impliciet oproept tot daadkrachtig beheer en verdeling van water in Nederland.

Filosoof en ecoloog Li An Phoa kreeg daarna het woord. Zij pleitte voor het idee dat schoon rivierwater geen utopie hoeft te zijn. Phoa haalde persoonlijke ervaringen aan — onder meer met de ooit schone Rupert-rivier in Canada, die door de bouw van een stuwdam vervuild raakte — om te laten zien dat waterkwaliteit zowel kwetsbaar als herstelbaar is. Haar kernboodschap: mensen gaan pas écht strijden voor natuur als ze er een persoonlijke band mee krijgen; betrokkenheid leidt tot verandering.

De column plaatst deze oproepen in contrast met politieke partijen die klimaatscepsis prediken (zoals BBB, PVV, Forum voor Democratie en JA21) en met hedendaagse leiders die vaak alleen in problemen denken en zelden over schoonheid spreken. Ook reflecteert de auteur op een tijd waarin drinkbaar buitenwater vanzelfsprekend was — een herinnering aan hoe genormaliseerde waarde kan verdwijnen.

Kortom: tijdens de herbenoeming van een waterschapsbestuurder werd zowel verandering als urgentie voelbaar: de noodzaak om waterbronnen te beschermen en te verdelen, het belang van persoonlijke betrokkenheid bij natuurbehoud, en de rol van leiderschap dat verder kijkt dan alleen problemen.