Met koersdirecteur Leo van Vliet op de fiets langs memorabele plekken in dertig jaar Amstel Gold Race

In dit artikel:

Leo van Vliet, koersdirecteur van de Amstel Gold Race, draagt na dertig jaar het stokje over aan Tom Dumoulin. Tijdens een fietstocht over de bekende hellingen rond Valkenburg toont hij trots het afscheidsshirt dat voor hem is ontworpen en leidt hij de lezer langs plaatsen en herinneringen die zijn jaren bij de klassieker markeren: van het bord ‘Leo van Vliet Claubergplein’ bij een Landal-vakantiepark tot het Grendelplein en de keien van de Keutenberg.

Van Vliet vertelt hoe hij probleemoplossend te werk ging om de race te laten doorgaan in lastige situaties: in 2010 zorgde hij er via contacten met het ministerie dat er toch een helikopter kon vliegen toen de aswolk van de IJslandse vulkaan het Europese vliegverkeer lamlegde; tijdens de BSE-periode en bij politiecapaciteitsproblemen vond hij steeds wegen om afzeggingen te voorkomen. Die aanpak weerspiegelt zijn overtuiging dat bijna alles regelbaar is en dat er voor elk probleem een oplossing bestaat.

Persoonlijke wortels lopen terug naar de jaren zestig en zeventig: als jongen uit het Westland kwam hij met zijn familie per Chevrolet naar Limburg en raakte verslingerd aan de streek en de Cauberg, met hotelnamen als ‘De Grot van Lourdes’ nog in het geheugen. Van Vliet was van de drie broers de meest fanatieke renner en herinnert zich hoe hij als amateur op deze hellingen indruk maakte — later leidde dat er zelfs toe dat hij als koersdirecteur enkele beslissingen baseerde op eigen ervaring als rijder.

Een van zijn grootste verwezenlijkingen als directeur was het terugbrengen van de Keutenberg in het parcours, een klim die jaren als problematisch gold vanwege smalle doorgangen, motoren en bezwaren van omwonenden. Van Vliet en medeorganisator Emiel Frambach haalden zorgen weg door gesprekken met bewoners en gemeente; volgens hem is de klim sindsdien vaak beslissend geweest en voegt ze net dat venijn toe aan de finale.

Niet alles ging zonder kritiek. Bij de editie waarin Tadej Pogačar en Tom Pidcock prominent waren (2023) kreeg Van Vliet verwijten dat hij Pogačar te veel uit de wind zou hebben gehouden — dat raakte hem persoonlijk omdat hij altijd veel inzet toonde voor de race. Een ander hoogtepunt was Mathieu van der Poels sensationele terugkeer naar de zege (een overwinning die nog lang wordt nagesproken); Van Vliet noemt die zege de mooiste tijdens zijn directeurschap, ook al kreeg hij ooit een berisping van de UCI omdat hij te uitbundig reageerde als neutrale koersleider.

Van Vliet fietst nog regelmatig, deels elektrisch, en houdt vast aan zijn ritme en snelheid — plezier en het contact met mensen blijven belangrijk voor hem. Zijn nalatenschap voor de AGR is een mix van logistieke vindingrijkheid, lokale affiniteit en koersinhoudelijke beslissingen (zoals de Keutenberg) die de wedstrijd mede vormgaven in de afgelopen drie decennia. Met Tom Dumoulin als opvolger gaat de klassieker een nieuw hoofdstuk in, maar Van Vliets sporen in Limburg blijven zichtbaar.