Merel Conijn koestert zilver na bloedstollende race: 'Vanavond dans ik op alles'
In dit artikel:
Merel Conijn stond deze week in Milaan aanvankelijk gespannen aan de start, maar verliet de ijsbaan donderdag stralend met zilver om haar nek op de 5000 meter, op een haar na achter de Italiaanse Francesca Lollobrigida. Conijn (24, uit Edam) reed in de vierde rit een meeslepend duel met de Belgische Sandrine Tas; beiden noteerden lange tijd de snelste tussentijden. Bij de kruising kwam Conijn net vóór Tas en kon in de slotronden aanzetten, waardoor ze de Belangse op de finish nipt klopte: 6.46,27 tegen 6.46,47.
In de laatste rit versloeg Lollobrigida Conijn met een verschil van een tiende, waardoor het Nederlandse zilver bleef. Het was een uitzonderlijk spannende ontknoping: de nummers één tot vier lagen binnen drie tienden van elkaar, waardoor een vijfkilometerrit meer op een sprint leek dan op een afstandsproef. Tijdens haar race verkeerde Conijn even in verwarring omdat ze dacht dat coach Jillert Anema “dq” riep; dat bleek niet het geval. Vooraf aan de slotrit had Anema haar volgens Conijn al verzekerd dat ze minimaal brons had, waardoor haar emoties van opluchting, hoop op goud en uiteindelijk tevredenheid elkaar snel opvolgden.
De prestatie kwam ook tegen de achtergrond van onzekerheid van de afgelopen jaren. In 2022 kreeg Conijn te maken met voedingsproblemen en calciumtekort, wat leidde tot botontkalking en een lange revalidatie die haar toekomst onzeker maakte. Dat verleden maakte deze medaille extra geladen: ze sprak over de twijfel of ze ooit nog op dit niveau zou rijden en noemde het herstel snel en ingrijpend. In het voorbije seizoen was de 5000 meter bovendien weinig verreden (één keer in de wereldbeker, waar Conijn vijfde werd); op het WK in maart pakte ze brons achter Ragne Wiklund en Lollobrigida.
Kleine technische aanpassingen hielpen: na een teleurstellende 3000 meter liet Conijn de kromming van haar ijzers veranderen, en merkte direct effect in trainingen. Na de prijsuitreiking vierde ze het resultaat in het TeamNL-huis, vrolijk en opgelucht — een prestatie die niet alleen een podiumplaats opleverde, maar ook bevestiging van haar terugkeer na een moeilijke periode.