Mensen raken murw door diefstallen privégegevens: dit moet er gebeuren | LC commentaar

In dit artikel:

Ooit stonden privételefoonnummers van wethouders, agenten en rechters gewoon in de PTT-gids; nu noemen sommigen die oude telefoongidsen gekscherend “het grootste datalek ooit”. Die vergelijking illustreert hoe snel en ingrijpend het Nederlandse begrip van privacy veranderde: mensen nemen steeds minder onbekende oproepen op en houden persoonlijke informatie dichter op de borst. Tegelijkertijd geven we op internet en bij gewone transacties—bijvoorbeeld hotels of het aanvragen van winkelkortingspassen—nog steeds opvallend veel gevoelige gegevens weg.

Die verspreiding van data blijkt riskant: bedrijven en instellingen worden regelmatig slachtoffer van grote hacks (recentelijk onder andere Odido, Chipsoft en Rituals). Publiek en bedrijven wisselen tussen paniek en berusting; veel mensen voelen zich machteloos omdat het lastig is te bepalen wat werkelijk veilig is. Dat maakt de situatie kwetsbaar voor oplichting en bedreiging.

Het commentaar pleit voor sterkere rol van de overheid. Concrete voorstellen zijn dwingende technische hulp voor organisaties om betere beveiliging te implementeren en het stimuleren van één betrouwbaar overkoepelend identificatiesysteem zoals DigiD—dat tot nu toe een degelijke indruk wekt. De schrijver noemt het een slechte ontwikkeling dat DigiD mogelijk in buitenlandse handen raakt. Verder moet Den Haag de Europese druk op grote techplatforms opvoeren, want een groot deel van webwinkelfraude vindt via sociale media plaats. Bedrijven moeten bovendien worden aangespoord minder privacygevoelige gegevens te vragen in plaats van alleen achteraf te vervolgen.

Nederlanders die bewust met privacy willen omgaan, lopen volgens het stuk vast in een “doolhof vol dilemma’s”. De oplossing ligt volgens de auteur in meer sturende en preventieve overheidstappen: betere beveiliging, strengere regulering van techreuzen en gedragsverandering bij bedrijven die onnodig veel persoonlijke data opeisen.