Meindert Talma: filmhistoricus, maar dan met muziek. Knoestig en heel goed | recensie ★★★★☆

In dit artikel:

Meindert Talma, historisch geschoold en bekend als popmusicus uit Noordhorn (oorspronkelijk Surhuisterveen), keert na ruim dertig jaar weer terug naar film als onderwerp met zijn nieuwe album Celluloid Illusies. Het werk concentreert zich op helden en heldinnen uit de Nederlandse film, vooral uit de jaren zeventig, en behandelt zowel regisseurs (onder anderen Paul Verhoeven, Adriaan Ditvoorst, Wim Verstappen) als acteurs (Rutger Hauer, Willeke van Ammelrooy, Monique van de Ven, Andy Vrielink, Hans van Tongeren, Sylvia Kristel).

Talma kiest vaak voor het ik‑perspectief, waardoor hij zich in de huid van die figuren sleept en zowel feitelijke details als meer beschouwende observaties brengt. De opener richt zich expliciet op thema’s als seks, geweld en religie in relatie tot filmgeving; andere nummers vertellen over persoonlijkere episodes, zoals de verhaallijn rond Rutger Hauer en zijn rol in het leven van Willeke van Ammelrooy. Twee lange, sober gezette ballades — ruim zeven en ruim veertien minuten — behandelen de tragische lotsgangen van Hans van Tongeren en Sylvia Kristel en blijven muzikaal verrassen.

Het album is vooral een soloproject: Talma bespeelt vrijwel alle instrumenten en programmeert samples zelf, met alleen mixbijdrage van Herman Grimme. Het geluid is rijk maar ingetogen, met verwijzingen naar de Velvet Underground en een opvallende kerkorgel‑sfeer in enkele nummers. Celluloid Illusies verschijnt op Excelsior en kreeg een positieve recensie (vier sterren). Talma speelt dit voorjaar/aanstaande zomer in meerdere Noordelijke zalen (onder meer Leeuwarden, Drachten, Groningen); de volledige speellijst staat op meinderttalma.nl.