Meer dan de minnaar van Ingrid

In dit artikel:

Roberto Rossellini tekende na de Tweede Wereldoorlog onmiskenbaar mee aan de nieuwe koers van de Europese cinema; volgens filmkenner Gerard Wolters blijven zijn belangrijkste werken ook nu nog relevant. Rossellini wordt vaak als grondlegger van het Italiaanse neorealisme genoemd — een stroming die streefde naar het tonen van de rauwe werkelijkheid met locatieopnamen, veelal amateurs en verhalen over gewone mensen in uitzonderlijke omstandigheden.

Wolters bespreekt zowel de mythen als de feiten rond de regisseur: het geruchtmakende liefdesverhaal met Ingrid Bergman tijdens de opnamen van Stromboli en de persoonlijke bagage van Rossellini, die zijn eerste stappen in de film maakte dankzij contacten binnen het fascistische Italië en een vader die bioscopen ontwierp. Cruciaal voor zijn nalatenschap zijn echter drie naoorlogse titels: Roma, Città Aperta (1945), Paisà (1946) en Germania Anno Zero (1948). Deze films, gemaakt temidden van puin en politieke ontwrichting, geven volgens Wolters een indringend beeld van wat oorlog en ideologie met gewone mensen doen.

Wolters beveelt aan deze films nog steeds te bekijken: hun locatieopnamen en sober vertelvermogen werken sterk, ook al vertonen ze soms haperingen in acteursregie vanwege het gebruik van niet-professionelen. Ter gelegenheid van Rossellini’s 120ste verjaardag biedt streamingdienst Cinemember een selectie van tien van zijn films aan — een collectie die volgens Wolters een maandabonnement waard is voor wie het neorealisme wil ervaren.