Marit (23) uit Drachten overleed aan botkanker. Ze schittert nog één keer, in 'Over mijn lijk'
In dit artikel:
BNNVARA’s nieuwe reeks Over mijn lijk, die vanaf zondag 19 april om 21.00 uur op NPO1 begint, volgt ongeneeslijk zieke jongvolwassenen – waaronder de onlangs overleden Marit Kramer. Haar partner Mackenzie Sueters (Oosterwolde) en moeder Ingrid Bosma vertellen over de intensieve maanden waarin het cameraploegdeel van hun leven werd. Marit besloot mee te doen omdat ze iets wilde nalaten en wilde laten zien dat het leven niet ophoudt na een terminale diagnose.
De ploeg filmde Marit vooral in het laatste halfjaar; soms waren er vijf mensen tegelijk in huis in Drachten. Hoewel het ingrijpend was, prijzen Mackenzie en Ingrid de begeleiding en de respectvolle manier van werken. De serie legde zowel vrolijke momenten vast — feesten, bucketlist-activiteiten zoals skydiven, de huwelijksdag (overdag gefilmd; het avondfeest niet) — als intieme gesprekken met presentator Tim Hofman. Een laatste gesprek op haar sterfbed gebeurde op Marits verzoek zonder beeld; de audioloze scène zit wel in de reeks. Marit overleed in december, 23 jaar oud.
De camera’s gaven de nabestaanden iets waardevols: uren beeldmateriaal en diepgaande gesprekken die helpen herinneren en verwerken. Mackenzie zegt dat hij nu beelden heeft die hij van eerdere generaties niet had; Ingrid noemt de gesprekken met Hofman als betekenisvol. Publieke aandacht speelde ook: toen hun verhaal in september in de Leeuwarder Courant stond, werden ze door vreemden aangesproken — sommige mensen gaven geld of kwamen troosten.
Tim Hofman benadrukt dat Over mijn lijk vooral draait om verbondenheid: door regelmatig met hetzelfde team te werken ontstaat vertrouwen waarmee directe, confronterende vragen mogelijk zijn. Dat maakt de serie anders dan onderzoeksprogramma’s; het doel is menselijk contact en inzicht in leven en afscheid. Van de zes deelnemers zijn er volgens de makers meerdere inmiddels overleden; dat onderstreept de ernst van het project.
Het verlies raakt de achterblijvers diep. Ingrid beschrijft periodes van terugtrekking en het afmaken van knutselwerkjes die Marit was begonnen. Mackenzie worstelde eerst met drinken, besloot daarna te gaan leven “voor twee”: hij maakt een roadtrip, bezoekt Kreta, Japan en Berlijn en strooit een deel van Marits as bij de Fushimi‑Inari-tempel in Kyoto, waar hij haar ten huwelijk vroeg. Op een gedenktegeltje bij de aftrap stond Marits uitspraak: “Ik zou wel zeggen dat ik een volmaakt leven heb gehad.”
De uitzending belooft zowel hartverwarmende als confronterende beelden en gesprekken, en laat zien hoe televisie en rouw elkaar kunnen raken — met respect voor grenzen, maar ook met de tastbare erfenis van beelden en woorden.