Maddy Stolk schrijft indringend over onverwerkte oorlogstrauma's

In dit artikel:

Maddy Stolk reconstrueert in haar roman Waar wij altijd geweest zijn drie levens — Antoinette (1907-1986), haar dochter Henriëtte/Jetty (1936-2022) en kleindochter Tara Madé (1970) — en laat zien hoe verzwegen geweld generaties lang doorwerkt. De roman is losjes geworteld in het verhaal van Stolk’s Indische moeder en grootmoeder; omdat binnen de familie veel zwijgen heerste, vulde de schrijfster feiten aan met fictie.

Antoinette trouwt jong met Simon en verhuist naar Nederland, maar keert terug naar Nederlands-Indië waar Jetty wordt geboren. Tijdens de Japanse bezetting sterven veel mannen en worden moeder en dochter als Blanda-Indo’s in een Jappenkamp opgesloten, met traumatische gevolgen. Die onuitgesproken ervaringen bepalen het bestaan van Tara, die zich nergens helemaal thuis voelt en pas op volwassen leeftijd de erfenis van het verleden onder ogen komt.

Stolk schrijft in krachtige, zintuiglijke zinnen en lijkt geïnspireerd door Maria Dermoût; het verhaal springt soms flink in de tijd en concentreert zich nadrukkelijk op doorwerkende trauma’s. De roman voelt urgent, al had meer historische of persoonlijke context af en toe welkom geweest om het geheel meer ademruimte te geven. Uitgever: Ambo|Anthos, €23,99.