Lucienne Boelsma (CDA) gaat met een missie naar Den Haag: 'As wy gjin each mear hawwe foar it ferieningslibben, binne wy ferlern'

In dit artikel:

Luciënne Boelsma (53) uit Idskenhuizen staat als nr. 14 op de CDA-kandidatenlijst en maakt zich op voor een zetel in de Tweede Kamer bij de verkiezingen van 29 oktober. Na jaren bestuurswerk in Fryslân — onder meer als wethouder in De Fryske Marren — wil ze van lokaal beleid naar Den Haag trekken om vooral de “stille meerderheid” te laten horen en uitvoering van beleid serieus aan te pakken.

Boelsma profileert zich als iemand die eerst luistert en daarna beslist. Vanuit haar ervaring in de gemeente heeft ze geleerd dat plannen alleen waarde hebben als ze praktisch uitvoerbaar zijn; het verbinden van goede ideeën met strakke uitvoering noemt ze essentieel. Ze wil op landelijke schaal vaker maatwerk toelaten: wat in Amsterdam werkt, hoeft niet per se toepasbaar te zijn in Dokkum of De Lemmer.

Op inhoudelijke onderwerpen kiest ze pragmatisme boven ideologie. Stikstofbeleid moet volgens haar weer ruimte geven voor vergunningverlening door een heldere ondergrens (genoemd: 1 mol per hectare) juridisch te borgen, en door technologie én gebiedsgericht maatwerk in te zetten — voor sommige boeren kan dat betekenen minder vee. Daarnaast pleit ze voor doorpakken op wonen, defensie, infrastructuur, landbouw en natuur; daarbij durft ze ook onpopulaire beslissingen te nemen als dat nodig is voor duidelijkheid en vooruitgang.

Boelsma benadrukt dat het CDA zich richt op burgers die de samenleving draaiende houden: vrijwilligers, ondernemers, boeren en verenigingen. Ze wil het verenigingsleven ondersteunen zodat lokale clubs zichtbare ontmoetingsplekken blijven. Haar aanpak is eerst aandacht geven — en waar nodig financiering regelen.

Persoonlijk heeft ze een agrarische achtergrond (opleiding in Dronten, werk bij een dierenkliniek) en woont ze op een boerderij in Jiskenhuzen met haar man en vier zonen. Ze is actief in lokale sportclubs en evenementen; schaats- en skûtsjecultuur en dorpsfeesten noemt ze het culturele goud van Fryslân.

Politiek positioneert ze zich in het midden: bereid tot compromissen en samenwerking met verschillende partijen, zolang dat stabiliteit en bestuurbaarheid oplevert. Haar hoofddoel in Den Haag is de stem van landelijke, stille gemeenschappen beter te laten wegen in het nationale beleid en uitvoering wél voor elkaar te krijgen.