Loosdrecht | Column Joost Oomen
In dit artikel:
Door geweld en intimidatie van omwonenden is het tijdelijke opvangplan in Loosdrecht recent aangepast: in plaats van 110 worden daar nog maar 70 asielzoekers gehuisvest — veertig voornamelijk mannelijke vluchtelingen vallen daardoor buiten de boot. De groepssamenstelling (alleen mannen) en de fysieke protesten — agenten aangevallen, brandende fakkels gegooid, ruiten vernield — dwongen de bevoegde instanties tot verschuivingen van locatie.
Die veertig zijn sindsdien van plek naar plek verplaatst: eerst een noodlocatie in Abcoude, daarna een overvol azc in Terneuzen en vervolgens Elburg, waar ook weerstand ontstond. Uiteindelijk werd de groep opgesplitst en over Petten en Almelo verspreid. Door dit heen-en-weer slepen raken sociale netwerken verbroken: vriendschappen verdwijnen, mensen vereenzamen in anonieme kamers in plaatsen als Den Helder, Naaldwijk of Emmeloord.
De auteur waarschuwt dat zulke gefragmenteerde opvang schadelijke neveneffecten heeft. Zonder toegang tot geld, werk of stabiele huisvesting zijn asielzoekers kwetsbaar: ze nemen vaker zwart werk aan, en kunnen door de afhankelijkheid van louche werkgevers in criminele activiteiten verzeild raken. Waar een goede, rustige opvang mogelijk had voorkomen dat mannen in de criminaliteit belanden, creëert verspreiding en uitsluiting juist omstandigheden die dat risico vergroten — waardoor er schijnbaar een verband tussen asiel en misdaad ontstaat, maar dan door het beleid en de maatschappelijke reactie zelf veroorzaakt.
Moreel pleitstuk: migratie naar veiliger of welvarender landen is een menselijke reflex en geen misdaad. Wie het geluk heeft in een stabiele situatie geboren te zijn, draagt volgens de tekst de verantwoordelijkheid vreemdelingen niet als vee te behandelen. Beperkingen in opvangcapaciteit zijn begrijpelijk, maar het actief ontzeggen van een normale wachtruimte voor procedure en integratie lost niets op; het maakt mensen wanhopig en potentieel gevaarlijker. Tot slot wordt opgemerkt dat de relschoppers in Loosdrecht hun agressie als betekenisvol ervaren — een vlucht naar sensatie — maar dat die acties vooral de slachtoffers van het opvangbeleid treffen.