LOL in radio en tv

In dit artikel:

Omroep Leeuwarden werkt meer in de marge dan op de voorgrond: op televisie is het aanbod karig (veelal tekst-tv, persberichten, af en toe muziek of een kerkdienst) en de zendtijd bestaat grotendeels uit het doorgeven van raadsvergaderingen. De omroep bestaat wel, maar is nauwelijks zichtbaar — een probleem dat deels verklaard wordt door de typische praktijk van lokale omroepen: draaien op vrijwilligers en afhankelijkheid van gemeentelijke subsidie, waardoor risico’s op terughoudendheid en interne ruzies groot zijn.

De wens voor een levendige lokale omroep gaat terug tot de jaren zeventig, toen Leeuwarden, geïnspireerd door Stad Amsterdam, wilde meedoen aan het lokale medialandschap. Schrijver Josse de Haan pleitte toen al voor acht uur per dag eigen uitzendingen vanuit de Prinsentuin, maar de bestaande radiostructuren en later kabelvergunningen maakten dat de opstart moeizaam verliep. In de decennia daarna wisselden namen en samenstellingen elkaar af — Aquarius, Mercurius, LEO, LEO Middelsé — terwijl interne conflicten en idealistische verdeeldheid vaak succes in de weg stonden. Bekende pioniers zoals Theo Douma verschenen kort, maar verdweenten ook snel.

De huidige directie zet in op professionalisering en had ambitie om zelfs Omrop Fryslân uit te dagen, maar die plannen overtuigen niet iedereen. Nu het kabinet voorstelt het aantal lokale omroepen landelijk terug te brengen van circa 260 naar 80, biedt dat kansen voor nieuwkomers. Bearn Bilker speelt daarop in: hij heeft een vergunningaanvraag klaarliggen voor een nieuwe zender, Hermes geheten, en profileert die als onafhankelijke, kritische lokale journalistiek.

Kortom: Leeuwarden heeft een lange geschiedenis van wilde ambities en bestuurlijke strubbelingen op lokaal medialandschap; professionalisering wordt nagestreefd, maar kwetsbaarheid door vrijwilligerscultuur, geldstromen en interne conflicten blijft, terwijl bestuurlijke hervormingen nieuwe spelers aantrekken.