Linda (40) uit Leeuwarden werd levensbedreigend ziek en deelt haar verhaal. 'Je kunt alles kwijtraken, maar ook weer opstaan'
In dit artikel:
Linda Harkema (40) uit Leeuwarden heeft een reeks ingrijpende tegenslagen overleefd: van een levensbedreigende hartinfectie en een daaropvolgend herseninfarct tot langdurige revalidatie, verlies van werk en relatie en het overlijden van dierbaren. Voor 2011 leidde ze een normaal en actief leven met een vaste baan bij een zorgverzekeraar, veel sport en een relatie. Daarna sloeg haar gezondheid plotseling om: hoge koorts, hallucinaties en een ziekenhuisopname leidden uiteindelijk tot de diagnose acute endocarditis — een ernstige hartklepinfectie veroorzaakt door een veelvoorkomende huidbacterie die via de bloedbaan haar hart en later ook de hersenen aantastte. In Nederland krijgen ongeveer 250 mensen per jaar deze aandoening, zo bleek uit de medische informatie die ze kreeg.
Tijdens de ziekenhuisperiode belandde Linda op de intensive care, kreeg een delier en ontwikkelde vlekjes en een ‘zwarte teen’. Op vrijdag de dertiende januari kreeg ze een herseninfarct waardoor ze gedeeltelijk verlamd raakte. Haar hartklep bleek voor twee derde aangetast; in februari 2012 onderging ze een risicovolle operatie waarbij een mechanische klep werd geplaatst. Artsen waarschuwden de familie dat de kans op overleving niet vanzelfsprekend was; Linda nam afscheid van haar ouders, broer en toenmalige vriend voordat ze onder het mes ging.
De operatie was succesvol, maar het herstel was lang en zwaar. Ze leerde opnieuw lopen, onder begeleiding van fysiotherapeuten, maar verloor in dezelfde periode haar baan en relatie. Het hersenletsel bracht epileptische aanvallen en spanningsaanvallen met zich mee; één aanval was zo ernstig dat ze kunstmatig in coma werd gehouden. Dankzij medicatie is ze inmiddels al bijna acht jaar vrij van aanvallen. Tegelijkertijd moest ze rouwen om het verlies van haar vader aan kanker en het plotselinge overlijden van haar broer.
Psychisch bleef het trauma nazinderen: pas toen medicatie werd afgebouwd kwamen de beelden en nachtmerries weer boven. Ze volgde psychologische hulp en EMDR-therapie om te verwerken wat ze heeft meegemaakt. Sommige triggers — bijvoorbeeld geuren en kleuren van ziekenhuizen — blijven een fysieke reactie oproepen. Linda zoekt nu bewust naar een evenwicht tussen minder zware medicatie, complementaire therapieën en een gezondere levensstijl; ze stopte met koffie en let op haar voeding.
Financieel en beroepsmatig is ze volledig afgekeurd; concentratieproblemen, chronische pijn en vermoeidheid maken werken in loondienst onmogelijk. Toch vond ze zingeving als vrijwilliger bij het Historisch Centrum Leeuwarden, waar ze in de beeldbank helpt en plezier haalt uit de lokale geschiedenis. Sporten lukt door rugklachten minder goed; recentelijk onderging ze een tweede herniaoperatie die haar al meer bewegingsvrijheid gaf. Voor extra veiligheid draagt ze een Nightwatch-armband die epilepsieaanvallen detecteert en heeft ze een medisch ID op haar telefoon; haar moeder woont dichtbij en reageert snel bij calamiteiten.
Privé is er ruimte voor nieuw geluk: via een datingapp vond ze een nieuwe partner en samen bezochten ze onder meer Hellfest in Frankrijk — een moment dat voor haar symbool staat voor herwonnen levenservaring en genieten. Linda koestert de hoop op samenwonen en misschien kinderen; haar huidige medicatie laat dat in principe toe. Ze wil haar verhaal delen om lotgenoten te steunen: tonen dat je alles kunt verliezen — gezondheid, werk, relaties — maar ook dat het mogelijk is om weer op te staan en opnieuw richting en plezier te vinden.