Lieke Marsman | column Joost Oomen

In dit artikel:

Lieke Marsman, een van de meest opvallende Nederlandse dichters van haar generatie, is op 35-jarige leeftijd overleden. De auteur, die haar kende van literaire festivals maar niet persoonlijk goed, schrijft waarom haar overlijden zo’n groot verlies is: Marsman bezat volgens hem een zeldzame greep op een publiek en op het woord.

In april trad ze op bij Poëzie in Carré en opende daar het programma voor een uitverkochte zaal. Waar veel dichters moeite hebben met die beginpositie, kreeg zij tweeduizend mensen muisstil: haar voordracht was tegelijk bijtend en teder, scherp en grappig. De schrijver benadrukt dat die schijnbaar moeiteloze autoriteit gepaard ging met kwetsbaarheid — ze beefde, trok zich terug tussen collega’s en verdween later backstage.

De tekst keert terug naar een breder punt: de neiging om kunstenaars te verheerlijken door hun vroegtijdige dood te romantiseren is misplaatst. Een dichter heeft juist baat bij een lang leven, zowel voor zichzelf als voor het publiek dat nog werk van haar had kunnen beleven. Dat er nu geen nieuwe gedichten meer van Marsman zullen verschijnen, noemt hij onherroepelijk en schrijnend.

Tot slot verwoordt de auteur het verlies in concrete, seizoensbeelden: hún nog te ervaren lentes, bloesems en zomers die zij niet meer zal meemaken. Het stuk is een persoonlijk eerbetoon en een pleidooi tegen het mythiseren van tragische eindes: Marsmans werk verdient erkenning om het leven dat ze had, niet omdat dat leven te vroeg eindigde.