Liefdevol knutselen aan het leven als dementie toeslaat

In dit artikel:

Tijdens een koffiemoment ziet de schrijfster een ontroerend tafereel: een oudere vrouw met een strohoedje duwt een wagentje met een pop en wordt door haar echtgenoot naar de overkant begeleid. Dat beeld leidt tot reflectie op hoe dementie plotseling iemands leven — en dat van de partner — kan binnensluipen en tot ongewone vormen van zorg en verbondenheid leidt.

Als voorbeeld haalt ze de documentaire Ons campertje aan (afgelopen najaar), waarin Hans met zijn dementerende vrouw Wil twee jaar door Europa trekt. De film toont hoe Hans, zelfs wanneer Wil hem niet altijd meer herkent, zich toegewijd om haar bekommert en troost zoekt in de aanwezigheid van Wils knuffels Donald en Flippie. Na Wils overlijden reist Hans opnieuw met die knuffels op de passagiersstoel: “Zo is ze er toch nog wat bij”, zegt hij — een eenvoudige maar indringende manier om blijvende verbondenheid te bewaren.

De auteur koppelt dergelijke persoonlijke portretten aan een bredere overweging: trouw in de context van dementie is niet zozeer een plicht, maar een vorm van volhardende, liefdevolle zorg. Ze verwijst naar psychiater Dirk de Wachter, die trouw beschouwt als ‘liefdevol knutselen’ — creatieve inzet om de relatie en het gevoel van verbondenheid gaande te houden, ook als de situatie grillig blijft. Tegelijk wordt de kwetsbaarheid zichtbaar als een buurman na een vakantie plotseling wordt opgenomen en niet meer naar huis terugkeert; de gemeenschap mist zijn aanwezigheid aan het raam.

De bijdrage, geschreven door Gryt van der Galiën uit Sneek (hbo‑theoloog en gepensioneerd kerkelijk werker), benadrukt hoe dementie gewone levens verandert en roept op tot een humane kijk op trouw en zorg: niet gedreven door plicht, maar door volhardende liefde die eenzaamheid kan verlichten.