Lachen, huilen en overgeven: 'Is de oorlog al begonnen?' | column Jantien de Boer

zaterdag, 7 maart 2026 (09:57) - Leeuwarder Courant

In dit artikel:

De column hekelt de volgzame houding van Nederland en westerse media nu de Verenigde Staten en Israël een aanval op Iran zijn begonnen onder de naam "Epic Fury". Volgens de auteur steunt de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Tom Berendsen, het optreden en herhaalt hij de Amerikaanse security-narratief dat Iran een enorme bedreiging vormt. Tegelijk ontbreekt volgens de schrijver iedere fatsoenlijke internationale afstemming: er is geen VN-mandaat en er was naar verluidt geen sprake van een directe, onbeweeglijke dreiging die zo’n gewapende actie zou rechtvaardigen.

De columnist haalt oud-Obama-adviseur Ben Rhodes aan om te onderstrepen waarom eerdere presidenten oorlog met Iran vermeedden: de kans op een domino-effect en onvoorspelbare escalatie in de regio was te groot, daarom koos men voor diplomatie. Nu lijken Trump en Netanyahu desalniettemin voor militaire stappen te hebben gekozen, terwijl hun voorlichting publieke steun zoekt door te hameren op vermeende bedreigingen en door journalisten te instrueren vooral succes en regime-schade te belichten.

De schrijver voelt zich machteloos en verontwaardigd over het machtsvertoon en de oppervlakkige berichtgeving. Als tegenvoorbeeld prijst hij de Spaanse premier Pedro Sánchez, die weigerde medewerking te verlenen op zijn grondgebied uit vrees voor negatieve wereldgevolgen. Daarnaast bekritiseert de column de lichtzinnigheid van Nederlandse influencers en beroemdheden in de Golfregio—vloggers, rappers en ondernemers die vanuit Dubai of Oman flauwerige reacties geven of er financieel profijt van lijken te hebben—als symptomatisch voor een klein, machteloos land dat de grote geopolitieke lijnen slechts herhaalt.

De kernboodschap: in plaats van terughoudendheid en internationale afstemming heerst nu een confrontatiepolitiek die risico’s voor burgers in Iran en een bredere escalatie vergroot, terwijl binnenlandse leiders, media en publieke figuren te vaak meelopen of afzijdig blijven.