Kunstenaar Maaike (76) uit Sneek wordt verrast met overzichtstentoonstelling. 'Hij was weg van mijn werk'
In dit artikel:
De 76‑jarige kunstenares Maaike Prummel uit Sneek krijgt onverwacht een eerste overzichtstentoonstelling in de Martinikerk van Sneek: "Aan het licht brengen" loopt van 7 mei tot en met 25 juli en wordt op 7 mei geopend door wethouder Petra van den Akker. In het koor van de kerk zijn zo’n twintig werken te zien — van abstracte Schotse en Deense landschappen tot intieme impressies uit haar eigen leven en enkele examenstukken van de kunstacademie.
Prummel, geboren in Groningen, heeft een familieachtergrond met sterke kunstbindingen: haar vader runde ooit een kunsthandel en kende leden van kunstenaarsvereniging De Ploeg, en via haar moeder is ze verwant aan schilder Jan Wiegers. Ondanks die wortels verliep haar loopbaan niet vanzelf richting kunst. Na middelbaar onderwijs volgde ze een opleiding tot inrichtingsassistente en werkte ze lange tijd in psychiatrische instellingen. Pas later volgde ze een vijfjarige opleiding monumentale vormgeving aan de Leeuwarder academie Vredeman de Vries. Gedurende haar leven combineerde ze kunst met banen als ambulanceverpleegkundige en groepsverzorgster; van haar werk kon ze niet volledig leven.
Belangrijke levensgebeurtenissen bepaalden haar artistieke ontwikkeling. Het overlijden van haar zoon Martijn in 2005 legde haar schilderen lange tijd lam; ze vond troost in zingen en bloemschikken. Pas recentelijk vond ze de draad opnieuw op: in januari 2025 ontmoette ze in Sneek Matthijs Graafland, die haar enthousiasmeerde en actief zocht naar een expositieruimte. Dankzij zijn bemiddeling en praktische hulp – vervoer van werken en achtergrondteksten – kreeg Prummel de kans om jarenlang ongezien werk aan een breder publiek te tonen.
Prummel zelf ervaart gemengde gevoelens over de tentoonstelling: ze is blij maar ook onzeker. “Het is toch mijn werk. Dat maakt je kwetsbaar,” zegt ze over het tonen van zoveel eigen werk tegelijk. De wethouder roept bezoekers op om de tijd te nemen en niet alles meteen te willen doorgronden; de expositie wil juist uitnodigen tot rustig kijken.
Recensies uit eerdere decennia belonen vooral haar abstracte landschappen, vaak geïnspireerd door Schotse elementen: critici zagen daarin het gevoel van verlatenheid en de kracht van de natuur. De huidige presentatie benadrukt die thematiek naast meer persoonlijke scènes — van een kind dat over een sloot springt tot een moeder die zich verlaten voelt — en geeft zo zicht op Prummels oeuvre en levensloop. De Martinikerk vormt bovendien een bijzondere locatie voor haar: ze heeft er een band mee en vond er ook steun na het verlies van haar zoon.