Kunstenaar Eveline Kieskamp: Geef me klei en ik zal het je vertellen
In dit artikel:
Eveline Kieskamp-van Roest (48) uit Bennekom is beeldend kunstenaar en werkt vooral met gebakken klei. Ze noemt zichzelf een moderne maker met een neiging naar surrealisme en gebruikt historische figuren en symboliek om hedendaagse thema’s te verbeelden. Haar oeuvre bevat series en titels als Lost Childhood, Frozen Queen, Nocturne, Narcissus en Vanitas; telkens gaat het om existentiële onderwerpen: kwetsbaarheid, verlies en de breekbaarheid van het leven. Persoonlijke ervaringen — onder meer het verlies van een nichtje — vormen een belangrijke drijfveer. Als ze woorden tekortschieten zegt ze: „Geef me klei en ik zal het je vertellen.”
Kieskamps artistieke ontwikkeling begon thuis (een moeder in bloemsierkunst, een vader als bouwkundig tekenaar) en werd gestimuleerd door docenten. Kleinschalige muzikale ambities maakten plaats voor kunststudies aan ArtEZ in Arnhem; later volgde een residency bij het International Ceramic Research Centre Guldagergaard in Denemarken. Haar werk is in tentoonstellingen in Europa en Japan getoond en ze heeft een eigen praktijk.
Materiaal en techniek zijn cruciaal in haar werk. Ze ontdekte terra sigillata, een oud Romeins bakproces dat een satijnachtige, bijna tinachtige matte glans geeft zonder traditioneel glazuur. Die finish combineert zachtheid en hardheid — precies de spanning die ze wil uitdrukken. Keramiek biedt haar de mogelijkheid om driedimensionaal te werken: vormen maken voor- en achterkant, binnen- en buitenkant, zodat figuratie en symboliek samen een verhaal vertellen.
Een rode draad in Kieskamps beelden is de tegenstelling tussen uiterlijk en innerlijk, en de onbalans in verhoudingen tussen mannen en vrouwen, met gevolgen voor kinderen. Ze identificeert zich als christen en zoekt in haar werk een bijbels evenwicht, maar bekritiseert ook hoe macht en misbruik traditionele rollen verstoren. Historische voorbeelden dienen als vehikel voor actuele kwesties: in haar verwerking van Emilia van Oranje toont ze de politieke en persoonlijke tweestrijd van een vrouw die tegen familiedruk in trouwde. Het beeld bestaat uit twee delen en bevat interne symbolen (hugenoten- en rooms-katholieke kruisen) om innerlijke verdeeldheid en verborgen spanningen zichtbaar te maken.
Een terugkerend motief is de molensteenkraag — eerst gebruikt tijdens de coronaperiode om beklemming en verlies van vrijheid uit te drukken, later aangehouden omdat het symbool ook binding, onzichtbaarheid van gaven en opgelegde uiterlijke normen representeert. Uit die thematiek spreekt vaak een stille, innerlijke eenzaamheid; Kieskamps beelden roepen vragen op en nodigen tot reflectie, eerder dan dat ze directe antwoorden geven.
Naast haar eigen praktijk werkt Kieskamp met Cultura, Museum Kröller-Müller en lokale kunstenaars aan kunsteducatie in basisscholen van de gemeente Ede (gesubsidieerd door de gemeente; scholen betalen materialen). Ze gebruikt voorbeelden uit de beeldentuin — dit jaar werk van Barbara Hepworth — om kinderen te laten ervaren dat kunst zowel hoofdwerk als lichamelijke handeling is: schetsen met potlood, dan met elleboog en schouder, en uiteindelijk hakken in piepschuim om het hakt-en-vormen-proces te voelen. Zo probeert ze een blijvende belangstelling voor kunst aan te wakkeren, juist bij leerlingen die elders mogelijk struikelen op taal- of rekengebied.
Kieskamp zet klei in als taal: ze modelleert vragen over identiteit, macht en kwetsbaarheid en creëert ruimte voor gesprek en reflectie zonder te willen polariseren. Haar werk combineert ambachtelijke keramiekmethodes met persoonlijke en historische verhalen om universele spanningen tastbaar te maken.