Kun je zonder diploma je publiek in vervoering brengen?

In dit artikel:

Melissa van Voorst beschrijft hoe een ochtendritueel — trainen op de spinningfiets, de krant ophalen en het stukje teruglopen in de regen — haar doet stilstaan bij het nieuws over D66-politica Nathalie van Berkel, die haar kandidatuur voor staatssecretaris zag stranden door onjuiste informatie op haar cv. Ze worstelt met twee tegenstrijdige gevoelens: eerlijkheid is onmisbaar in de politiek, maar is het ontbreken van een diploma per se een tekortkoming als iemand wel bekwaam is?

Als klassiek sopraan gebruikt Van Voorst haar eigen leven als toetssteen. Ze oefent een hoofdrol uit Madama Butterfly zonder formele zangopleiding, haar man is een succesvolle fotograaf zonder afgemaakt studiepad — voorbeelden voor haar dat vakmanschap en resultaat soms belangrijker zijn dan papieren. Tegelijk erkent ze dat bestuurlijke functies andere eisen stellen; sjoemelen over je achtergrond ondermijnt vertrouwen en hoort niet bij een verantwoordelijke publieke rol.

Terugkerende vragen in haar overpeinzing: hoe meet je succes en geschiktheid? Wat wegen zwaarder: diploma’s of concrete prestaties en plannen? En zou een publiek minder ontroerd zijn door een stem zonder officiële titel? Haar reflectie eindigt rustig, zingend: Un bel dì vedremo — een beeld van hoop en de wens om op talent en integriteit beoordeeld te worden. Deze persoonlijke overwegingen plaatsen de cv-affaire in een groter debat over integriteit, deskundigheid en het belang van zichtbare resultaten naast formele kwalificaties.