Kraker Wil (64) uit Leeuwarden leefde van de wind en ging zijn eigen weg
In dit artikel:
Op 3 maart 1983 arriveerde Wil Hoijtink uit Winterswijk in Leeuwarden met een vuilniszak vol kleren en zonder slaapplaats; zijn studie aan de Agogische Academie zou pas na de zomer beginnen. Na een eerste nacht in opvang De Terp raakte hij ingebed in de lokale krakersscene, die hem paste vanwege zijn afkeer van winstgerichte huisjesmelkers en zijn inzet voor bewoonbare panden.
Hoijtink groeide op in een katholiek gezin, was van jongs af aan een verteller en bleef zijn hele leven een vrije geest. Op twintigjarige leeftijd verbrak hij min of meer de banden met zijn familie en bouwde in Friesland een gekozen kring van vrienden en medekrakers op. Hij kraakte onder meer de voormalige lijkkistenfabriek in de Minnemastraat en maakte daarvan een opvangplek voor scholieren en weggestuurde minderjarigen: hij ondersteunde hen, sprak hen aan op middelengebruik en hielp bij het organiseren van kraakacties en praten met de politie.
Naast zijn activisme had Hoijtink losse baantjes — bij crisisopvang, lokale omroep, als computerdocent, jongerenwerker en veel in de horeca als barman — maar weigerde vaste dienstverbanden omdat die hem volgens hem emotioneel belemmerden. In cafés stond hij bekend om zijn luisterend oor en muzikale inbreng; hij speelde bas en brak soms uit in spontane optredens. Een bekende confrontatie met huisjesbaas Piet Siderius over een appartement in de Grote Hoogstraat eindigde juridisch in Siderius’ voordeel; Hoijtink maakte er een theatrale pershandeling van door symbolisch een enorme houten sleutel te overhandigen.
De laatste jaren kampte hij met gezondheidsklachten, maar hij vermijdde medische begeleiding. Op 31 januari overleed Wil Hoijtink op 64‑jarige leeftijd — dezelfde leeftijd als zijn vader bij diens dood aan darmkanker. Op zijn uitvaart waren zo’n tachtig mensen aanwezig; het lied Anders Anders van Herman van Veen werd er gespeeld. Hoijtinks leven tekende zich door verzet tegen gevestigde woon- en machtsstructuren, een gerichte zorg voor kwetsbare jongere medebewoners en een keuze voor vrijheid boven zekerheid.