Kerken doen te weinig om seksueel grensoverschrijdend gedrag tegen te gaan

In dit artikel:

Binnen christelijke kerken is volgens een nieuw WODC-onderzoek meer aandacht voor seksueel grensoverschrijdend gedrag dan in andere religieuze gemeenschappen in Nederland, maar het voorkomen van misbruik blijft achter. Het rapport, dat dinsdag verscheen, laat zien dat de houding de afgelopen twintig jaar is veranderd: waar misbruik vroeger vaak als een privékwestie werd gezien, wordt het nu vaker erkend als een machtsprobleem waarvoor ook de gemeenschap verantwoordelijkheid draagt.

De onderzoekers keken in opdracht van de overheid naar negen religieuze stromingen, waaronder protestantse kerken, de rooms-katholieke kerk, de islamitische en joodse gemeenschap, migrantenkerken en de pinkster- en evangelische beweging. In die gemeenschappen troffen zij uiteenlopende gevallen aan, van ongewenste seksueel getinte berichten tot verkrachting. In een voorbeeld uit een pinkstergemeente zou een leider misbruik van een minderjarige hebben goedgepraat met een beroep op “boodschappen van God”, terwijl binnen de Protestantse Kerk een duidelijke grens rond een relatie tussen een predikant en een gemeentelid juist voor helderheid zorgde.

Ondanks die groeiende bewustwording concluderen de onderzoekers dat beleid en preventie nog onvoldoende ontwikkeld zijn. Kerken en andere religieuze gemeenschappen reageren vaak pas nadat schade al is ontstaan, en veel slachtoffers verlaten uiteindelijk de gemeenschap omdat zij zich niet genoeg erkend voelen. Het rapport adviseert daarom dat elke religieuze gemeenschap minimaal een duidelijk beleid, een meldpunt en een klachtenprocedure krijgt, en dat kerken nauwer samenwerken met externe hulpverleners zoals psychologen en maatschappelijk werkers.