Kees (67) uit Leeuwarden staat altijd in de actiemodus voor het klimaat. 'Ik gean net fan oaren út. Der moat wat oan dien wurde'
In dit artikel:
Kees Boomsma (67) uit Leeuwarden zat het afgelopen jaar als één van de 175 deelnemers in het Nationaal Burgerberaad Klimaat en vertelt hoe die ervaring hem energie gaf om zich ook buiten het beraad sociaal en maatschappelijk in te zetten. Het beraad — dat moest achterhalen wat Nederlanders belangrijk vinden in het klimaatbeleid — schuifelde tot 23 aanbevelingen die op 1 december werden overhandigd. Boomsma maakte deel uit van de werkgroep ‘eten’, die onder meer adviseerde om voedselverspilling halveren tegen 2035 en suggesties deed zoals een duidelijker waarschuwingslabel op ongezonde producten. Besluiten binnen het beraad gingen pas door bij een draagvlak van ten minste 70 procent; volgens schattingen levert het eindadvies een vermindering van 5–17 megaton CO2 op (4–12% van de Nederlandse uitstoot). Het kabinet moet binnen zes maanden reageren en de Tweede Kamer houdt erover een debat.
Boomsma waardeert vooral de openheid en de bereidheid van deelnemers om van standpunten af te wijken en echt naar elkaar te luisteren. Voor zijn deelname reisde hij vijf weekenden naar Amersfoort (waar ook overnachting geregeld werd) en nog een weekend naar Radio Kootwijk; elk gesprek werd begeleid door een gespreksleider. Die inzet past in een bredere actieve pensioenfase: sinds mei vorig jaar is hij met verschillende vrijwilligersklussen begonnen en volgt hij cursussen.
Een van die nieuwe rollen is als Luisterend Schrijver voor Stichting (Gelijk)waardig herstel, waar hij verhalen van gedupeerde ouders in de toeslagenaffaire vastlegt. Voor dit werk volgde hij een opleiding via Teams en wil hij zonder oordeel luisteren, iets wat hij in zijn eerdere werk als ambulant begeleider ook leerde. Hij erkent dat vrijwilligerswerk geld kost, maar zegt dat tijd voor hem belangrijker is dan die kosten.
Daarnaast is Boomsma lid van het Veteranen Search Team; hij volgde een opleidingdag en staat bij zoekacties paraat als dat binnen zijn afstandsgrens past. De app van het team telt zo’n 2.900 vrijwilligers; op 10 januari ging hij opgeroepen naar de vermissing van een jongetje in Steenwijk, maar keerde zonder positief resultaat terug, met het vreeselijke vermoeden dat het kind onder het ijs lag. Hij houdt zich aan een persoonlijke limiet om niet meer dan honderd kilometer te reizen voor zo’n inzet.
Persoonlijke keuzes reflecteren zijn duurzaamheidsopvattingen: hij draagt twee identieke truien zolang ze meegaan, schaft spullen niet zomaar af en koopt bij voorkeur Nederlandse of Europese producten — voor een nieuwe, lichtgewicht laptop maakte hij een uitzondering omdat die in Korea of China wordt gemaakt en hij het apparaat dringend nodig had voor vrijwilligerswerk. Ook heeft hij de gewoonte om huishoudelijke rituelen serieus te nemen: leeg geraakte wasmanden en draaiende machines geven hem rust.
Zijn leven vóór en na zijn pensioen is breed: tot zijn pensioen werkte hij o.a. bij Alliade in Dokkum en was hij reservist bij Defensie (met uitzending naar Afghanistan). Sinds zijn pensioen is hij actiever in de Partij voor de Dieren — inmiddels ook in een lokale voorbereidings- en bestuursrol — en betrokken bij de vertoning van de documentaire Boerocratie over de macht van de agro-industrie; die film wordt op 25 januari in Slieker in Leeuwarden vertoond.
Motivatie achter al zijn activiteiten blijkt persoonlijk: het willen kunnen verantwoorden aan zijn kinderen en kleinkinderen dat hij niet passief thuis heeft gezeten, maar heeft bijgedragen waar hij kon. Zijn inzet beperkt zich niet tot één terrein; van klimaatadvies tot zoekacties en maatschappelijke steun voor gedupeerden, Boomsma gebruikt tijd en ervaring om betrokken te blijven.