Kaasboer Siebren uit Idskenhuizen vraagt met pijn in het hart faillissement aan. 'Verschrikkelijk om te moeten zeggen'

In dit artikel:

Kaasboer Siebren uit Idskenhuizen, gerund door echtpaar Menno en Arjanne Dijkstra, is deze week failliet verklaard; het bedrijf had juist het dertigjarig bestaan willen vieren. De ondernemers dienden zelf het faillissement in en spraken met curator Rimar Goudberg, die nu de afhandeling verzorgt. Het bedrijf telde tien medewerkers en reed met zeven groengele bestelbusjes door Friesland, de Noordoostpolder en een deel van Overijssel. Het assortiment omvatte circa zeventig kaassoorten plus noten, vleeswaren, salades, gebak, eieren en brood; klanten waren doorgaans tevreden over kwaliteit en service (bestellen via WhatsApp, betalen met Tikkie).

Meerdere factoren leidden tot de ondergang. Langdurige ziektegevallen binnen het team en de kosten van een onverwachte verhuizing en verbouwing drukten financieel zwaar. De beslissende oorzaak was echter de sterke stijging van dieselprijzen sinds de oorlog in het Midden-Oosten: brandstofkosten liepen op, rijdende bezorgdiensten werden duurder, en klanten hadden zelf minder geld over, waardoor de omzet zakte terwijl leveranciers hun prijzen doorgaven. Menno en Arjanne probeerden verschillende aanpassingen en overlegden met ondernemersplatforms, maar die maatregelen bleken onvoldoende.

Het echtpaar zegt het faillissement niet te willen rekken om te voorkomen dat personeel of andere partijen nog meer schade lijden: “Je wilt niet tegenover je mensen staan en zeggen dat je geen geld hebt om de salarissen te betalen.” Ze hebben alle schuldeisers persoonlijk gebeld en kregen vooral warme reacties. Het bedrijf hechtte waarde aan sociale arbeid: er werkte één persoon met een afstand tot de arbeidsmarkt, een medewerker die volgens Arjanne sterk was gegroeid; voor hem is het verlies van de baan extra pijnlijk.

Kaasboer Siebren staat niet alleen — vergelijkbare kleine distributiebedrijven kampen met margedruk door gestegen brandstofprijzen — maar voor het echtpaar en hun medewerkers is het persoonlijk en direct voelbaar. De curator beheert nu het verdere proces; de medewerkers zullen zich moeten heroriënteren, waarbij vooral de kwetsbare werknemer mogelijk moeilijker weer werk vindt.