Joeri en Marieke uit Heerenveen leren zowel op als naast de fiets van elkaar. 'Jij haalde vorig jaar vaker het podium dan ik'

In dit artikel:

Joeri Fledderus (24) en Marieke Gerbrandy (24) combineren hun persoonlijke relatie met een gedeelde passie voor de racefiets. Dit weekend komen die twee samen als ze allebei aan de start verschijnen van het NK wielrennen voor elite zonder contract in Oosterwolde, op ruim dertig kilometer van het woonadres van Fledderus in Heerenveen. Voor beiden is het extra bijzonder dat er zo dicht bij huis om het rood‑wit‑blauw wordt gekoerst, temeer nu Friese wedstrijden vaker verdwijnen.

Fledderus rijdt voor Houttec Cycling Team en vocht zich dit voorjaar terug na een operatie aan een beknelde bekkenslagader — een kwaal die bij wielrenners voorkomt en hem eerder belemmerde door snel verkrampende benen. Hij onderging de ingreep begin april, zette de revalidatie door en rijdt inmiddels weer veel kilometers; hij schat zichzelf op zo’n 95 procent van zijn niveau. De afgelopen week maakte hij een bikepacking‑tocht van bijna duizend kilometer, verdeeld over zes etappes. Naast het fietsen werkt Joeri 32 uur per week als projectontwikkelaar bij een ingenieursbureau in Leek.

Marieke Gerbrandy is lid van wielervereniging De Kannibaal en combineert wedstrijdwielrennen met een studie geneeskunde — ze hoopt volgend jaar af te studeren. Oorspronkelijk fanatiek schaatsster tot haar twintigste, maakt zij nu ruim tweeënhalf seizoen deel uit van de sterke vrouwenploeg. Haar resultaten groeien: vorig seizoen werd ze tweede in de Ronde van Gorredijk achter ploeggenote Sanne Bouwmeester. De omschakeling van schaatsen naar fietsen vergde vooral techniekwerk, zoals bochten rijden, maar dat gaat steeds beter.

Hun relatie bestaat ruim vier jaar; de klik ontstond bij gemeenschappelijke vrienden en werd versterkt door gezamenlijke koffierondjes op de racefiets. Ze proberen hun drukke schema’s — werk, studie en trainingen — zo te plannen dat er naast de sport ook ruimte blijft voor familie, vrienden en ontspanning. Ze vullen elkaar karaktermatig aan: Joeri is relaxter en houdt van aanvallend koersen, Marieke plant meer en bewaakt structuur. Beiden vinden dat wielrennen vooral leuk moet blijven en dat rust en plezier soms belangrijker zijn dan perfectionisme en data‑obsessie.

Voor het NK verwachten ze een open wedstrijd. Bij vrouwen leidt kalm en warm weer vaak tot een massasprint, maar Gerbrandy hoopt op harde omstandigheden die het peloton uit elkaar trekken — dat speelt haar meer in de kaart. Al staan ze niet als topfavorieten vermeld, durven ze te dromen: het idee om allebei met bloemen thuis te komen leeft. Professioneel grote ambities heeft Joeri niet meer — een stap naar een continentale ploeg zou mooi zijn — maar voor beiden draait het vooral om het plezier, het wedstrijdelement en de belevenissen die het wielrennen hen brengt.