Jelle (86), de gouden vrijwilliger van Drachten, racete met zijn scootmobiel als een fatbiker door de stad

In dit artikel:

Jelle Cuperus, een bekende vrijwilliger uit Drachten, is op 2 december overleden op 86‑jarige leeftijd. Zijn inzet strekte zich decennialang uit over verenigingen en instellingen in de regio: van de Drachtster Zwem‑ en Polo Club (DZPC) en de zeilschool tot Museum Drachten en de bewoners van het voormalige Servotel (nu Hof van Drachten). Tot het einde kon men op hem rekenen voor klusjes, kaartverkoop, archiefdigitalisering, tijdwaarneming bij wedstrijden en al het andere waar handen voor nodig waren.

Geboren in Bolsward in een arbeidersgezin, raakte Jelle vroeg betrokken bij de socialistische jeugdbeweging AJC. Die jaren legden de basis voor zijn levenslange betrokkenheid: kritisch meedenken, organiseren en ook volksdansen en zeilen met zijn vrouw Aukje. In de vroege jaren zeventig verhuisde hij met het gezin naar Drachten voor werk bij Philips, nadat hij als drukker bij Menno in Sneek was begonnen. Bij Philips werd hij groepsleider in de productie; vanaf zijn 56ste met pensioen had hij nog meer tijd om vrijwilligerswerk te doen.

Bij de DZPC was Cuperus bijna vijftig jaar actief als coach, scheidsrechter, onderhouder van wedstrijdlijnen en internationaal gevraagde tijdwaarnemer; in 2021 werd hij erelid. Naast zwemmen en waterpolo was zeilen een levenslange passie: hij werkte als instructeur, leidde zeilkampen en zat als bemanningslid op het Philipsskûtsje D’Halve Maen. Ook nam hij deel aan lokale evenementen als Sail en de Strontrace.

Zijn gezinsleven mengde zich met het vrijwilligerswerk: kinderen hielpen mee met eenvoudige assemblagetaken, zoals het sorteren en nieten van krantjes. Zoon Rob noemde hem bij het afscheid bijna als een 86‑jarige “computernerd” vanwege zijn nieuwsgierigheid naar nieuwe technieken. Bij het Servotel vervulde hij tal van praktische rollen voor medebewoners; Tanita Rosier noemde hem “een gouden man met een groot hart.”

Cuperus stond bekend om zijn bereidheid en energie — soms met een kort lontje — en zijn optimistische instelling. Zelfs toen hij zijn fiets moest vervangen door een scootmobiel, bleef hij in Drachten flink doorrijden. In oktober keerde hij ziek terug van een zeiltrip vanuit Elahuizen; sindsdien raakte hij niet meer op krachten en overleed begin december.

Zijn nalatenschap is die van een onuitputtelijke vrijwilliger die een groot deel van de lokale verenigingscultuur in Drachten mede mogelijk maakte; voor velen was hij een vertrouwd en onmisbaar gezicht.