Jaap Krol is gek op dubieuze muzyk, bygelyks fan Britney Spears

In dit artikel:

Jaap Krol schrijft over het plezier van zogenaamde guilty pleasures: liedjes die je vroeger schaamde te mogen, maar die je later juist met volle teugen geniet. Hij vertelt hoe hij op maandagochtend op de fiets naar het zwembad ineens volop meezong met Britney Spears’ hit uit 1998, juist vanwege de aanstekelijke beat en het speelse zanggebruik. Wat eerst lichtzinnig of kinderachtig leek, bleek een heerlijke, onschuldige oorwurm.

Krol somt meerdere voorbeelden op van zijn muzikale smokkels: van Nederlandse of licht kitscherige nummers als Vader Abraham’s In de C‑klasse en Radio van de Dolly Dots tot ballads als The Lady in Red en hardrock van Guns N’ Roses en Deep Purple. Sommige artiesten — George Michael en Wham! — vond hij aanvankelijk kinderachtig, later gewoon prettig; vorige week kocht hij zelfs cd’s die nu huiselijk door woonkamer en keuken klinken.

Het stuk benoemt ook de ambivalente relatie met kerstmuziek: Last Christmas is zo overgeconsumeerd dat het winkelcentra‑geluid is geworden en kerst daardoor soms als een eindeloze, vlakke periode kan voelen. Tegelijk pleit Krol ervoor om je er juist aan over te geven en je een beetje te laten meevoeren door die kitsch en vrolijke hits. Het eindigt met een luchtige oproep om tijdens de feestdagen te genieten van die leuke liedjes, hoe gek ze ook lijken — het mag best een beetje schijnbaar smakeloos zijn, zolang het je plezier brengt.