Is de iene deade better as de oare? Ik bin der fertrietlik fan | opiny

In dit artikel:

Al jarenlang woont Sybren Boonstra uit Grou in augustus de herdenking bij voor de omgekomen Friese soldaten. Hij denkt aan de jonge mannen — vaak nauwelijks volwassen, soms nooit buiten Friesland geweest — die na de bezetting werden uitgezonden naar wat hij noemt “ons laatste koloniale oorlogje”. Boonstra hekelt hoe de regering destijds met hun lot omging en mist vaak basale informatie: we weten niet hoe veel van die jongens zijn omgekomen — in gevecht, verraden, door een bom, of pas na dagen van gewetensnood en uitputting.

Wat hem vooral treft is het gedeelde lot van slachtoffers en nabestaanden: steeds weer moesten ouders, vrouwen en verloofden het bericht ontvangen dat hun zoon of partner niet meer terugkeerde. Datzelfde lot trof later militairen die sneuvelden in missies onder NAVO- of VN-vlag. Voor Boonstra is het helder dat al die doden hetzelfde lot ondergingen en even ingrijpende gevolgen voor hun naasten hadden.

Tijdens een fietstocht langs de Donau raakte hij extra ontroerd door een klein monument voor een Duitse jongeman uit 1922, “im Osten” gesneuveld, een beeld van hoe jonge levens ver van huis in de maalstroom van oorlog verdwijnen. Hij reageert ook emotioneel op recente discussies over wie wel of niet op het Indië-monument thuishoort; dat debat doet er voor hem minder toe dan het erkennen van het menselijk leed. Boonstra, die zelf in 1962 als marinier in Manokwari diende, sluit met de pijn over het lot van die jongens en het onuitgesproken gemis van hun nabestaanden.