Irans regime komt fanatieker, sterker en rijker uit de strijd
In dit artikel:
Columnist Bert de Bruin, historicus en docent die sinds 1995 in Israël woont, betoogt dat het Iraanse regime sterker, fanatieker en rijker uit de recente confrontatie met de Verenigde Staten en Israël komt. Wat door velen als een onverwachte wapenstilstand is gezien, noemt hij voorspelbaar: president Trump had zijn geduld verloren en zocht een uitweg uit het conflict dat hij samen met premier Netanyahu had aangewakkerd. De basis voor de tijdelijke stopzetting is volgens De Bruin een door Iran voorgesteld tienpuntenplan; hij verwacht niet dat de Amerikanen binnen twee weken bereid zullen zijn door te vechten, ongeacht het verloop van onderhandelingen.
Iran zou diplomatiek en onderhandelend veel gewonnen hebben. De ayatollahs hebben, aldus De Bruin, hun dealkunsten tonen en kunnen mogelijk zelfs het recht verwerven om tol te heffen over scheepvaart door de Straat van Hormuz — een strategische waterweg die feitelijk al grotendeels open was voordat de oorlog begon. De columnist wijst erop dat de belangrijkste oorlogsdoelen van de VS en Israël — het omverwerpen van het regime, het vernietigen van een nucleair wapenprogramma en het uitschakelen van ballistische raketten — niet zijn gehaald. Ook de campagne tegen Hezbollah in Libanon heeft niet geleid tot de door Netanyahu beloofde definitieve ontwapening; de relatie tot eerdere beloften over Hamas in Gaza is vergelijkbaar: absolute overwinningen bleken onrealistisch.
De Bruin noemt de wapenstilstand een diplomatieke en militaire mislukking voor Israël. Volgens hem heeft het beleid van Trump en Netanyahu diplomatieke bruggen verbrand en de Amerikaanse-Israëlische betrekkingen beschadigd, waardoor Israel bij een volgende escalatie meer alleen zou staan. Iran daarentegen krijgt door mogelijke tolheffingen en versoepelde sancties extra middelen, die volgens De Bruin vooral naar militaire uitgaven en steun aan proxy‑groepen in Jemen, Gaza en Libanon zullen vloeien — niet naar de Iraanse bevolking.
Persoonlijker van toon schetst De Bruin hoe hij eigenlijk over Pesach-gerechten wilde schrijven, maar door het conflict tijdens de sederavond door een luchtalarm gedwongen werd te schuilen in Binyamina. Hij besluit met lichte culinaire notities over moderne Pesach-alternatieven en het voornemen nog van de feestelijke lekkernijen te genieten nu de schoolvakantie doorgaat. Shabbat shalom.