In plaats van klappen kreeg ik een groet | column Wieberen Elverdink

In dit artikel:

Als twaalfjarige werd de schrijver in het dorpscentrum achtervolgd door oudere jongens die hem als makkelijke prooi zagen zodra ze hem als “zoon van Elverdink” herkenden. In plaats van pesterijen kreeg hij echter een onverwachte groet en een compliment voor zijn vader — een ervaring die hem voor het eerst deed beseffen dat mensen je vaak beoordelen en benoemen via je relaties: zoon van, collega van, vriend van.

Jaren later ervoer hij diezelfde dynamiek aan de andere kant. Toen hij zijn oudste zoon naar de kleuterklas bracht, riep een klasgenoot hem toe “dag vader van Stijn”, en dat enkele woord gaf hem een intens gevoel van trots en betekenis: hij was niet langer alleen Wieberen, maar iemands vader. Nu is diezelfde zoon hbo’er en in opleiding tot leraar. Tijdens een schoolkamp stuurde hij een filmpje waarin hij als stagiair uitblinkt; bij het ophalen noemden kinderen de journalist hartelijk “vader van meester Stijn”.

De korte anekdotes laten zien hoe sociale titels iemands identiteit inkaderen — soms als kwetsbare etiket, soms als eretitel. Relaties geven kleur en gewicht aan wie we zijn in de ogen van anderen, en kleine momenten — een roep in een klaslokaal, een begroeting op straat — kunnen diep voelbare bevestigingen opleveren. De auteur (45) woont met zijn vrouw en drie kinderen in een middelgroot dorp in het Noorden en schrijft over het alledaagse dorpsleven.