In het knappe 'Julian' trouwen twee vrouwen in elk land waar dat legaal is, maar ze komen niet ver | ★★★☆☆
In dit artikel:
Dansend tussen activisme en rouw vertelt regisseuse Cato Kusters het waargebeurde verhaal van Fleur Pierets en haar partner Julian in de film Julian. Pierets en Julian besluiten te trouwen in elk land waar het homohuwelijk is toegestaan — een project dat ontstond uit de wens om vrijheid te vieren en tegelijk de aandacht te vestigen op landen waar die vrijheid ontbreekt. Ze verkopen hun bezittingen en trekken eropuit, maar de tocht stopt abrupt na huwelijken in New York, Amsterdam, Antwerpen en Parijs: Julian krijgt een agressieve vorm van kanker en overlijdt enkele maanden later.
Kusters, die eerder opviel met prijswinnende studentenwerk en op jonge leeftijd een festivalopener was, verfilmt het autobiografische boek 22 niet letterlijk maar zoekt naar een eigen filmische taal. De regie werkt met een collage van herinneringen, camcorderbeelden, flashbacks en -forwards; beelden en tijdslagen die over elkaar heen vallen. Het drama wordt vaak in suggestieve details gevat — een ambulance met helrode achterlichten, het harde ochtendlicht van een te korte dag, een bed waar slechts één kant is gebruikt — in plaats van in expliciete emotionele uitbarstingen. Die aanpak geeft de film een troebele, rouwachtige sfeer en legt meer nadruk op thema’s dan op lineaire plotontwikkeling.
Thematisch draait Julian om maakbaarheid: de drang van het paar om binnen de bestaande beperkingen zoveel mogelijk vrijheid te grijpen en uit te breiden — van het huwelijksproject tot Juls keuze om niet onder haar geboortenaam te leven. Tegelijk laat de film zien dat niet alles maakbaar is; ziekte en dood doorbreken elke planning.
De vormkeuzes zijn opvallend en vaak virtuoos, maar werken ook nadelig wanneer de montage na verloop van tijd repetitief wordt en de verhaallijn aan verrassingen inboet. De brede media-aandacht rond project 22 krijgt daardoor soms minder ruimte in de film. Aan het eind keert de hoop terug: de aftiteling noteert dat acht jaar na de start van 22 het homohuwelijk in 39 landen legaal is, terwijl Fleur’s stem zegt: “Het kunnen er ook 196 zijn.” Nog 157 te gaan.
Met Laurence Roothooft en Nina Meurisse in de cast is Julian te zien in Forum (Groningen) en Slieker (Leeuwarden). NRC beoordeelde de film met drie sterren.