In het gewone dagelijkse leven staan Italianen stil bij hun overledenen | column Wim Beekman

In dit artikel:

In het centrum van Brixen (Bressanone) in de Italiaanse Dolomieten loopt de auteur zomaar een “Schutzengelkirche” binnen en merkt dat de kerk, zoals vrijwel alle katholieke gebedshuizen daar, de hele dag open is. Bezoekers kunnen er spontaan binnenkomen om te bidden, te mediteren of een kaars aan te steken; de kerk is ingericht als huis van God, met een altijd brandende godslamp en ruimte voor biechten en persoonlijk gebed.

Dat contrasteert scherp met de situatie in Nederland, waar veel kerken protestants zijn en doorgaans alleen op zondag openstaan. Volgens de schrijver zien veel protestanten de kerk vooral als huis van de gemeente: een plek om samen te komen voor eredienst en onderlinge gemeenschap, en dus vaak gesloten wanneer de mensen er niet zijn.

In de Schutzengelkirche vallen ook de vele bidprentjes op: bijna tweehonderd herdenkingskaartjes hangen tegen de achterwand, herinneringen aan overledenen met foto en levenswoorden. De auteur vindt het bijzonder hoezeer in Italië de doden deel blijven uitmaken van het alledaagse leven — zichtbaar in steden en zelfs langs bergpaden. In een klein kapelletje langs een wandelpad treft hij het meest aangrijpende bidprentje van de vakantie: het van een vrouw van rond zeventig, omgeven door bloemen en een brandend kaarsje, met op de achterkant een kort gedicht van Emily Dickinson over herinnering en bemind worden. Die openbaarheid van rouw en herinnering ervaart hij als mooi en troostrijk.