In haar dagboek is Tessa bikkelhard voor zichzelf | column Froukje Jackson

In dit artikel:

Tessa komt terug van een lange reis — bruine huid, stralend op een bergtop in de Alpen — en staat klaar voor de laatste fase van haar behandeling. Op jonge leeftijd groeide ze op in een streng christelijk gezin waar normen en waarden duidelijk waren: tweemaal kerk op zondag, vaste rollen en behoudende opvattingen. Al vroeg voelde Tessa zich anders; tijdens de puberteit ontdekte ze dat ze op vrouwen valt, wat jarenlang botste met het geloof en leidde tot sterke zelftwijfel.

Om daarmee om te gaan dreef ze zichzelf tot hoge prestaties en zelfcorrectie. In therapie leerde ze dat haar verleden niet hoeft te concurreren met wie ze nu is: beide kunnen naast elkaar bestaan. Die verandering liet de kritische stem in haar zachter worden en maakte ruimte voor zelfvergeving. Na de vakantie wil ze die inzichten vasthouden, maar merkt de behandelaar dat de leercurve is uitgedoofd en vooruitgang kwetsbaar wordt.

Een gesprek over haar levenspad brengt de oorzaak aan het licht: Tessa houdt sinds haar jeugd een dagboek bij, maar gebruikt het nog als een harde rechter. Het schrift legt vooral pijnpunten en fouten vast, terwijl haar innerlijke stem inmiddels milder is geworden. Dat negatieve dagboekgebruik saboteert de bestendiging van haar groei. Ze besluit het roer om te gooien: het verleden mag in haar rugzak, maar ze kiest er voortaan voor te focussen op wat goed gaat — als het opzetten van een zonnebril tijdens een wandeling — en schrijft haar routekaart opnieuw.

Context: dit verhaal illustreert hoe therapie vaak niet alleen inzicht vereist, maar ook verandering in dagelijkse gewoonten (zoals journaling) en het toepassen van zelfcompassie om nieuwe patronen te verankeren.