Ik word professioneel duiker | column Froukje Jackson

In dit artikel:

Lennart komt de afspraak binnen met besneeuwde haren en een brede glimlach — het slotakkoord van een traject waar hij zelf trots op is. Tijdens de eerste ontmoeting, begin zomer, was hij gespannen: stotteren, rood aanlopen en zweten; hij piekerde uren na sociale ontmoetingen. Zijn ongemak traceerde hij naar de jeugd: als enig kind door beschermende ouders opgevoed, werd hij door pesterijen teruggetrokken en leerde hij zich af te sluiten. Daardoor lukte het hem wel vrienden te maken en te studeren, maar niet om een relatie met een vrouw aan te gaan; de angst verlamde hem en leidde tot intensieve zelfkritiek en slapeloze nachten.

GZ-psychologen Froukje Jackson (Groningen) en Irma van Steijn (Leeuwarden) begeleidden hem met een praktische metafoor: de duikplank. Die stond symbool voor het stapgewijs oefenen met contact maken. In kleine, concrete stappen — praten met collega’s, partners van vrienden, onbekende vrouwen — bleef Lennart springen, ondanks ongemak en teleurstellingen. Langzaamaan verdwenen de fysieke klachten en groeide zijn zelfvertrouwen: vlotter praten, meer oogcontact, lachen en innerlijke rust.

Aan het eind van het traject voelt hij zich veranderd en wil hij doorgaan met uitdagingen; hij grapt dat hij “professioneel duiker” wordt. De casus illustreert hoe geleidelijke exposure en oefenen in de veilige context van therapie sociale angst kunnen verminderen en sociale vaardigheden kunnen herstellen. De column is een geanonimiseerde bijdrage van Jackson en van Steijn over ervaringen uit de spreekkamer.