Ik wil gewoon dezelfde koffer als ik had, waaraan ik in veertig jaar gehecht ben geraakt | column Wim Beekman

In dit artikel:

Een gepensioneerde dominee vertelt hoe zijn drukke paasweek bijna in het water viel toen op Witte Donderdag het handvat van het al veertig jaar gebruikte diplomatenkoffertje brak — het hoesje waarin hij zijn preken en toga vervoert tijdens Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en paaszondag. Nieuwe koffertjes blijken duur en hebben rond Pasen vaak lange levertijden, terwijl hij diezelfde week nog meerdere diensten moet draaien. Bovendien heeft hij emotionele waarde bij zijn oude koffer en twijfelt of een gloednieuw exemplaar wel zin heeft.

Zijn kleindochter wijst hem op de kringloopwinkel; daar vindt hij een vrijwel identiek leren koffertje, met krassen maar verder geschikt. Het slot blijkt afgesloten met twee cijfersloten zonder bekende code, maar de behulpzame medewerker — zelf ouderling in een buurtgemeente — laat hem het koffer eerst mee naar huis nemen om te proberen het open te krijgen. Met een YouTube-tip weet hij het slot binnen een halfuur te openen. Thuis werkt zijn vrouw de beschadigingen bij met schoensmeer, waardoor het leer weer glanst en hij op tijd weer de kansel op kan.

De kern van het verhaal is praktisch en moreel: hergebruik bood een snelle, betaalbare en duurzame oplossing — een lofzang op de kringloopwinkel en op kleinschalige hulp uit de gemeenschap.