Ik weet dat het niet kan | column Joost Oomen

In dit artikel:

Columnist Joost Oomen tekent een indringend tafereel om het gebrek aan empathie bij machtige leiders voelbaar te maken. Hij begint met een gedachte-experiment: Donald Trump verschijnt plotseling nat en verward bij een Nederlands tankstation en schuift naast een moeder in de auto. Zij worstelt met alledaagse noodzaken — een ziek kind op de opvang, een knipperend benzinelampje, het risico haar werk te verliezen — terwijl de man die de wereldleiderschap heeft gevoerd onbedaarlijk afstandelijk blijft en later bij de Noordzee een oorlogsspel op zijn telefoon speelt.

Oomen wisselt deze intieme, herkenbare scènes af met wensen om andere leiders letterlijk te "flitsen" naar plekken waar hun beslissingen rampzalige gevolgen hebben: Benjamin Netanyahu in een Libanese huiskamer tussen puin en gebroken fotolijstjes, of hoge Iraanse functionarissen in een buitenwijk van Teheran waar ouders tekenfilms luider zetten zodat kinderen de explosies niet hoeven te horen. Die beelden moeten laten zien hoe ver politieke macht zich heeft losgemaakt van het dagelijkse lijden van gewone mensen.

De kern van de column is een morele aanklacht: machthebbers blijven emotioneel afgeschermd en kunnen daardoor niet meeleven met de concrete schade die hun keuzes aanrichten. Oomen pleit — via scherpe, zegende beelden — voor meer herkenning en verantwoordelijkheid van leiders tegenover de menselijke prijs van oorlog en beleid.