Ik was al platinalid, maar ik had tot nog toe nooit de ANWB gebeld

In dit artikel:

Na dertig kilometer rijden krijgt de verteller een penetrante motorlucht en ziet zelfs rook bij het dashboard. Samen met W rijdt ze met open ramen en veel tussenstopjes verder totdat ze in een parkeergarage belandt. Terugdenkend aan berichten op internet over brandgevaar bij elektrische auto’s raakt ze bezorgd en stuurt op de dag van vertrek een bericht naar de ANWB: na vier uur ’s middags zijn ze terug in Nederland en staan ze naast de garage.

Diezelfde avond, geparkeerd achter het station van een “middelgrote, droevige” stad, koopt het duo uit voorzorg een gevarendriehoek en geel hesje. De ANWB komt uiteindelijk — niet meteen, maar wel zichtbaar compleet uitgerust en rustig. De monteur controleert onder de motorkap, wijst op een heet ogend, olie-achtig onderdeel en voert met een spraytje en wat plakkend materiaal een eenvoudige reparatie uit. Hij stelt vast dat er geen direct gevaar is: de auto zal niet ontbranden of ontploffen, en de rook kwam waarschijnlijk van een hete plek maar niet van iets dat direct stuk was.

De ervaring verandert de verhouding van de verteller tot haar ANWB-lidmaatschap: waar ze eerder ongelezen tijdschriften weggooide, voelt ze nu dankbaarheid en erkenning voor vakmanschap. Ze besluit, nog licht aangeslagen, voorbereid te blijven — met plannen om regenpakken te kopen — en prijst het kalme, kundige optreden van de wegenwacht. De kern: wat als een mogelijk ernstig probleem aanvoelde, bleek na inspectie een relatief eenvoudige kwestie, en de tijdige hulp gaf rust en zekerheid.