Ik kan ze alles bijbrengen wat ik weet, maar de meiden kiezen zelf

In dit artikel:

Nico Zwart, ondernemer uit Dokkum en voetballer bij Be Quick 8, beschrijft hoe sport, kerk en gezin elkaar raken. Zijn team, een bont gezelschap van spelers tussen ongeveer 18 en 60 jaar uit dezelfde gemeente, brengt generaties samen en bleek vorig jaar zelfs een brug voor een jonge speler, Siebe, die zich door het team opnieuw bij de kerk betrokken voelde en openlijk praat over zijn zoektocht en de rust die hij bij Jezus vindt.

Voor Siebes verjaardag kocht Zwart in de christelijke boekhandel Boektiek een boek over Gakpo; bij de kassa zag hij daarnaast kleine kruisvormige oorbellen en nam die mee als cadeautje voor zijn vijfjarige tweelingdochters, die zich voorbereiden op een familiebruiloft met mooie jurkjes. Thuis laat hij de nieuwe oorbelletjes trots aan de buren zien, onder wie Paul, met wie hij regelmatig geloofsbrieven uitwisselt en die soms tegengestelde opvattingen heeft.

Het gesprek met Paul draait om grenzen tussen opvoeding en druk: Paul verzekert dat Zwart zijn dochters niet zal indoctrineren en laat hen later vrij kiezen; Zwart benadrukt dat hij ze wel zal leren wat hij belangrijk vindt — samengevat in zijn overtuiging dat "God geen kleinkinderen heeft" — maar niets wil opleggen. Paul reageert dat de meisjes slim zijn en wellicht andere keuzes maken dan verwacht; dat levert een gedeeld moment van humor en onzekerheid op.

Zwart sluit met de nuchtere erkenning dat hij niet weet welke weg zijn dochters zullen kiezen, maar dat ze het in elk geval met hem als eenvoudige, gelovige vader moeten doen.