Ik hebbe geneuten van dat wintertien in jannewaori | column Johan Veenstra

In dit artikel:

Een oudere verteller uit de Stellingwerf-sfeer reflecteert op de recente januaristoring: tien centimeter sneeuw en een nacht met zo’n acht graden vorst, genoeg om Schiphol, treinen, bussen en scholen flink te ontregelen. Waar veel mensen nu massaal thuisbleven en ophef maakten, herinnert hij zich hoe men vroeger met veel strengere winters omging.

Hij beschrijft huiselijke en dorpspraktijken uit zijn jeugd: melkrijder met paard en wagen over de Boverweg, het inpakken van de pomp in oude dekens om bevriezing tegen te gaan, mannen in lange onderbroeken die toch gewoon aan het werk gingen en kinderen die op de fiets of te voet naar de ulo in Wolvega gingen, soms met tussenstop voor de warme maaltijd bij een juf. De schrijver erkent dat hij deze recente winter oprecht mooi vond, maar ergert zich aan de commotie eromheen en aan mensen die volgens hem te gemakzuchtig zijn geworden — thermostaat op 21 graden, bij de eerste vorst meteen alarmbellen.

Naast nostalgie klinkt een kritische ondertoon: de ophef over een paar centimeters sneeuw neemt volgens hem buitensporige proporties aan, terwijl er belangrijker zaken zijn, zoals onverstandige politici die spanningen aanwakkeren. Hij sluit af als een “mierkerige oude knapperd” die enerzijds geniet van ouderwetse winterse taferelen en anderzijds een forse hekel heeft aan de hedendaagse lichtgeraaktheid.