Ik ben ook hartstikke boos | column Jantien de Boer

In dit artikel:

„Je zult wel kwaad worden als ik het zeg,” zei een onbekende vrouw op een Waddeneiland, en vervolgde dat haar dementerende broer moest verhuizen naar de vaste wal omdat er op het eiland geen verpleeghuis is — terwijl de deur volgens haar wijd openstaat voor asielzoekers. De columniste gebruikt die opmerking als voorbeeld van beeldvorming en zondebokpolitiek: zij begrijpt het verdriet om het vertrek van de broer, maar ziet geen logisch verband met vluchtelingen.

Het meeste stuk gaat echter over Schiphol en het kabinet. Na een groot NRC-artikel concludeert de schrijfster dat het kabinet met hulp van bewindslieden en lobbyisten de luchthaven op een dubieuze manier ruimere vergunningen gunt. VVD-minister Karremans kondigt aan dat er straks jaarlijks 478.000 vluchten mogen plaatsvinden — gepresenteerd als krimp ten opzichte van de huidige 500.000 — maar volgens de columniste en bronnen in het artikel voldoen die cijfers niet aan de geluidsregels. Juridisch gezien zou een maximum van 420.000 vluchten moeten gelden omdat de huidige aantallen ernstige, wettelijk verboden geluidshinder veroorzaken. De beloofde winst door „stillere vliegtuigen” blijkt volgens eerdere ministers en kritische ambtenaren nauwelijks merkbaar.

De column verbindt dit met eerdere voorbeelden van bestuurlijke misleiding (zoals proefvluchten met F-35’s in Leeuwarden) en aanwijzingen dat KLM-, Schiphol- en vliegtuiglobby’s invloed uitoefenen op beleid. De auteur zegt zich te ergeren aan de verkoopbare retoriek en verlangt leiders en journalisten die de waarheid durven te zeggen, en een einde aan het zoeken naar zondebokken.