Iedereen aan de publieke schandpaal in Israël
In dit artikel:
Bert de Bruin, columnist en historicus die sinds 1995 in Haifa woont, beschrijft hoe de Israël‑Palestina‑strijd steeds meer doorwerkt in het publieke leven en mensen dwingt standpunten in te nemen — vaak met harde repercussies voor wie probeert neutraal of empathisch te blijven. Als voorbeeld noemt hij een recent spotprent in Haaretz van Amos Biderman waarin twee Amerikaanse vliegdekschepen in het Midden‑Oosten worden geplaatst en Trump erop wordt afgebeeld terwijl Netanyahu de toonzetting aandraagt; de cartoon karikatureert het enthousiasme binnen delen van Israël voor militaire druk op Iran en wijst op de grilligheid van Amerikaanse acties, vlak voor het Joodse feest Poerim.
De polariserende dynamiek openbaarde zich ook bij het filmfestival in Berlijn. Juryvoorzitter Wim Wenders en sterren als Channing Tatum probeerden politiek getinte vragen te ontwijken, maar werden publiekelijk aangevallen door anti‑Israël‑groepen. Tegelijk kreeg acteur Hugh Laurie online felle verwijten nadat hij rouwde om de plotseling overleden Israëlische producent Dana Eden; zijn ontkenning zionist te zijn leidde niet tot begripsvolle reacties, maar tot een vloed van haat van pro‑Israëlische activisten. De Bruin stelt dat zelfs een eenvoudig medeleven of ontkenning van politieke betrokkenheid tegenwoordig snel vertaald wordt naar verkettering of beschuldiging van haat.
Volgens De Bruin is het absurd dat middenstanders, artiesten en sporters zwaard van damocles boven het hoofd hangt terwijl de politieke leiders – de echte machthebbers en hoofdverantwoordelijken voor de richting van het conflict – vaak ongemoeid blijven. Hij pleit ervoor dat critici en sympathisanten eerst en vooral hun pijlen richten op beleidsmakers en leiders in plaats van gewone burgers en culturele actoren.
Afsluitend maakt De Bruin een lichtvoetige overgang naar de Olympische schaatsen: hij genoot van de wedstrijden en prijst de inzet van Nederlandse rijders, met een knipoog naar de sterke bijdrage van Friese sporters. Hij sluit af met een wens voor rust en zegeningen, en vermeldt zijn functie als leraar Engels aan het Leo Baeck Education Center in Haifa, met een uitnodiging tot reactie.