Hopen op vrede en recht in het nieuwe jaar

In dit artikel:

Teunard van der Linden, predikant in Harlingen, beschrijft hoe de decemberdiensten in zijn kerk onder meer werden gekenmerkt door veel brandende kaarsen: vaste exemplaren zoals de Paaskaars, tafelkaarsen en de vredeskaars, plus de adventskaarsen die kinderen wekelijks aanstaken. Tijdens de kerstochtend viel echter iets opvallends: vijf dunne witte kaarsen op de Avondmaalstafel smolten en brandden binnen ongeveer vijf kwartier tot stompjes en plasjes kaarsvet weg. De auteur wijt dat niet zozeer aan kwaliteit maar aan de luchtbewegingen opgelopen door nieuwe terraswarmers die voor extra warmte zorgen — warme lucht zet immers alles in beweging — met als gevolg extra werk voor de koster.

Van der Linden gebruikt het tafereel als metafoor voor de wereld: onzichtbare stromen van actie en reactie — vredespogingen en oorlogshandelingen, importheffingen en tegenmaatregelen — die wel degelijk tastbare gevolgen hebben. Voor het nieuwe jaar spreekt hij een eenvoudige wens uit: vrede en gerechtigheid, omstandigheden waarin kaarsen rustig kunnen branden en mensen veilig samen kunnen zijn. Hij sluit aan bij de troostende woorden van Dietrich Bonhoeffer, wiens lied/gebed over het vertrouwen op God en het samen verwachten van de toekomst vaak rond de jaarwisseling wordt gezongen, en herhaalt zo zijn verlangen naar geborgenheid en vrede voor het komende jaar.