Hoe moai oft dizze minsken ek binne, folmakke binne se wis net

In dit artikel:

Jaap Krol keek naar Jean‑Luc Godards Une femme est une femme (1960) en viel op hoe de personages in die film aantrekkelijk zijn zonder de onrealistische perfectie die hij tegenwoordig in reclame en media ziet. De film, een kleurrijke nouvelle vague‑komedie met Anna Karina, Jean‑Claude Brialy en Jean‑Paul Belmondo, speelt op de straat in Parijs en toont verschillende generaties, rommelige kleding en menselijke onvolkomenheden — details die juist de authenticiteit en het entertainment versterken.

Na de voorstelling liep Krol langs etalages en reclamebeelden en zag hij een scherp contrast: moderne advertenties maken mensen, vooral ouderen, kunstmatig mooi. Met hulp van digitale hulpmiddelen worden rimpels weggewerkt, tanden brandschoon wit en huiden gladgestreken, zodat ze meer op gephotoshopte versies van jongvolwassenen lijken dan op echte mensen. Alleen kleding moet soms nog hint geven naar leeftijd. Waar Godards acteurs kleine imperfecties behouden — vergeelde tanden, stoppels, kleine scheefstanden — heerst nu een uniforme, onrealistische standaard.

Krol concludeert dat het door technologie versterkte ideaal niet alleen onwaar is, maar ook bijna lachwekkend; de perfectie is een geregisseerde truc om te behagen, niet een realistische representatie. De observatie roept een breder punt op over hoe beeldbewerking en AI de grenzen tussen echt en gefabriceerd steeds verder vervagen.