Hoe meerkamper Marijke Esselink na zwaar blessureleed zich in Zweden een weg terug vecht

In dit artikel:

Atlete Marijke Esselink (27), voormalig Nederlands kampioen meerkamp, gaf haar carrière een radicale herstart tijdens haar revalidatie van een ernstige rugblessure. Na pijnklachten eind 2024 bleek een eerder opgelopen wervelbreuk uit 2017 opnieuw te zijn verschoven; in maart 2025 kreeg ze te horen dat ze ruim een jaar uit de roulatie zou zijn. Omdat ze snel een nieuwe prikkel nodig had en betere faciliteiten zocht dan in Heerenveen beschikbaar waren, verhuisde ze in januari met haar vriend naar Växjö in Zuid-Zweden om daar met een kleine, sterke trainingsgroep opnieuw te bouwen aan een Olympische kans voor Los Angeles 2028.

De stap naar Zweden kwam voort uit praktische en sportieve redenen: binnenlandse indoorvoorzieningen in Nederland zijn schaars en duur, terwijl concurrenten wel het hele jaar door onder dak konden trainen. In Växjö trof ze goede accommodaties, een hoge trainingsstandaard en bovendien werkmogelijkheden voor haar partner (hij werkt als fysiotherapeut bij Växjö DFF), waardoor de verhuizing haalbaar werd. De overgang was niet alleen sportief: de Scandinavische winter bleek zwaar — temperaturen tot -20°C en enkele dagen met amper zon — maar dat weerhield haar niet van doorzetten.

Revalidatie en technische aanpassingen bepaalden de eerste maanden. Nadat pijn aanvankelijk werd afgedaan als stijfheid volgde een scan en een lang hersteltraject met eerst alleen bekkenoefeningen, daarna geleidelijk krachttraining en hardlopen. Pas ongeveer tien maanden na de diagnose kon ze in Zweden onderdelen van de meerkamp weer oppakken. De blessure gaf ook reden tot technische veranderingen: Esselink wisselde van afzetbeen bij het verspringen en moest die techniek vrijwel vanaf nul herleren — iets wat zelden midden in een carrière gebeurt. Sommige onderdelen gaan inmiddels weer goed (speer is vergelijkbaar met pre-blessure), andere vragen nog kracht en snelheid.

Sportief heeft de onderbreking consequenties: door anderhalf jaar afwezigheid is haar ranking verdwenen en kan ze nog niet rechtstreeks inschrijven voor het Nederlands kampioenschap; eerst moeten punten op andere wedstrijden worden behaald. Pogingen om bij het nationale topsportprogramma op Papendal aan te haken mislukten vanwege de complexiteit van haar rugproblematiek, waardoor ze zelfstandig en zonder vergoeding haar weg moet vinden. Dat levert frustratie op, maar ook ruimte om haar sport op een andere manier te benaderen: haar Zweedse coach zet minder in op jaarlijks pieken en meer op lange-termijnopbouw, een aanpak die haar veiliger lijkt gezien haar blessuregevoeligheid.

Persoonlijk voelt ze de tijdsdruk van het sportieve levensuurwerk: 27 jaar, met een mogelijke piek rond 29 in 2028. Toch is haar blik helder op dat doel; ze geeft zichzelf dit jaar nog om volledig te herstellen en wil de komende jaren in Växjö blijven trainen. De keuze voor Scandinavië is bewust buiten de gebaande paden: minder nationale steun, maar wel een omgeving en mindset die haar de beste kans lijken te bieden om terug te keren naar topniveau en misschien te debuteren op de Olympische Spelen.